ΜΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ- ΕΝΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ
Πριν μερικές μέρες επέστρεφα με το πλοίο στην Ροδο.
Μόλις αντικρίσαμε την πόλη βγήκα στο κατάστρωμα για να απολαύσω την ομορφιά της πόλης μας από μακριά.
Πλησιάζοντας το καράβι πιο κοντά την ακτή και μόλις πηρε την στροφή «πήρα τα χέρια και έκλεισα τα μάτια μου».
Δεν άντεχα να βλέπω την εικόνα που είχα μπροστα μου, αυτόν «τον απαίσιο τοίχο Ξενοδοχείων με αρχιτεκτονικές μορφές και όψεις που καμια σχέση δεν εχουν με την περιοχη ».
Με το που αντικρίσαμε το Ξενοδοχειο των Ρόδων και την ευρύτερη εικόνα της πόλης, άμεσα γεννήθηκαν άλλου είδους συναισθήματα.
Έντονο το ΓΙΑΤΙ, ένα γιατι που κρατά χρονια, πως και γιατι κάποιοι αποφάσισαν να καταστρέψουν την περιοχή και συνεχίζουν να την καταστρέφουν.
Μονο μια σκέψη καρφώθηκε στο μυαλό μου, « αν μου χάριζε ο Θεος πολλά χρήματα, θα τα αγόραζα όλα και θα τα γκρέμιζα».
Ετσι θα μπορούσαμε να θαυμάζουμε την εικόνα του νησιού, κάποιες βελτιώσεις μπορούν και σημερα να γίνουν, στις όψεις και στα χρώματα, «θέλει όμως αρετη και τόλμη η ελευθερία».
Παρασκευας γιαννης
Ροδος 9/7/26
