Δημήτρης Γάκης για την βράβευση της Ροδούλας Λουλουδάκη με το βραβείο δημοσιογραφίας του ιδρύματος Μπότση.
Να ξαναγυρίσουμε στη βράβευση και όχι στην “επιβράβευση”.
Πέμπτη 26 Μαΐου 2022..
Μία κορυφαία αναγνώριση της δημοσιογράφου Ροδούλας Λουλουδάκη από το ΙΔΡΥΜΑ ΠΡΟΑΓΩΓΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΒΑΣ. ΜΠΟΤΣΗ το οποίο με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου και μετά από εισήγηση της Γνωμοδοτικής Επιτροπής της απένειμε βραβείο “Για την επιτυχή δημοσιογραφική της πορεία στην προβολή και ανάδειξη κοινωνικών θεμάτων στην ημερήσια εφημερίδα “Ροδιακή” της Ρόδου”.
Είναι παράλληλα μία ιδιαίτερη μέρα και τιμή για την εφημερίδα “ΡΟΔΙΑΚΗ” αλλά και για ολόκληρη την δημοσιογραφική οικογένεια της Δωδεκανήσου, γιατί μέσα από την βράβευση της Ροδούλας αποδεικνύουμε ότι εδώ κάτω βρίσκεται το λειτούργημα της δημοσιογραφίας, εκεί πάνω λειτουργεί το επάγγελμα.
Ήταν μια όμορφη εκδήλωση στο γεμάτο Αίθριο του Ζαπείου. Η βράβευση έγινε από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Παρόντες ήταν πολλά μέλη της κυβέρνησης, αντιπροσωπείες των πολιτικών κομμάτων, εκπρόσωποι συνδικαλιστικών δημοσιογραφικών οργανώσεων, αλλά και πολλοί δημοσιογράφοι για να τιμήσουν τους επιλεγμένους προς βράβευση συναδέλφους τους. Με δυο λόγια είχε συγκεντρωθεί όλη η ελίτ της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.
Είχε και η Δωδεκάνησος, η “Ροδιακή”, μέσα από την βράβευση της Ροδούλας τη δική της θέση σ’αυτή την τιμητική εκδήλωση. Μεγάλη τιμή για μένα και η δική μου παρουσία. Διέκρινε όμως κανείς δύο εικόνες. Μία την μεγάλη, την έντονη εικόνα της παρουσίας όλων σχεδόν των μεγαλοδημοσιογράφων και των πολιτικών της κυβέρνησης. Και μια εικόνα πιο μικρή αυτή των μικροδημοσιογράφων και των ανθρώπων που χαιρόταν για τους φίλους τους και περίμεναν να συγχαρούν τους βραβευθέντες.
Στην μεγάλη εικόνα μπορούσε κανείς δύσκολα να διακρίνει ποιος απ’ αυτούς χαιρόταν για την βράβευση του ενώ πολύ εύκολα διέκρινες σε ποιούς από αυτούς η βράβευση είχε άλλα χαρακτηρίστηκα. Δύσκολα έβλεπες αληθινά χαμόγελα ευτυχίας, περισσότερο έμοιαζαν με χαμόγελα αστέρων των τηλεοράσεων, ψυχρά και ψεύτικα. Για τους περισσότερους από αυτούς, το έβλεπες, ότι η διαδικασία της βράβευσης ήταν μια τυπική διαδικασία που έμοιαζε σαν μια ολοκλήρωση μιας υποχρέωσης. Τα έβλεπες στα μάτια τους, το άκουγες τα χειροκροτήματα που δεχότανε. Δε λέω ίσως να έχουν χορτάσει βραβεία αλλά πρέπει κάποια στιγμή αυτή η διαδικασία να ξεφύγει από την επικοινωνιακή της διάσταση και να αποκτήσει την πραγματική απόδοση και αναγνώρισης της δημοσιογραφικής αξίας, κυρίως νέων δημοσιογράφων. Να ξαναγυρίσουμε στη βράβευση και όχι στην “επιβράβευση”.
Η δική μας η Ροδούλα Λουλουδάκη φαινόταν, διακρίνονταν έντονα, ότι ανήκει στην μικρή αλλά την έντιμη κατηγορία των βραβευθέντων. Έλαμπε, πετούσε, κρατούσε σφιχτά το βραβείο της που μόλις της είχε απονείμει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας , το σήκωνε ψηλά γιατί ήθελε μαζί του να πετάξει ψηλά. Ήταν ίσως η μόνη η οποία χάρηκε την βράβευση της τόσο πολύ και έδειχνε ότι αυτή η βράβευση δεν είχε ούτε παρασκήνιο ούτε εξόφληση γραμματίων. Το χαιρόταν σαν μικρό παιδί. Δεν το άφηνε από τα χέρια της ενώ οι άλλοι μόλις έσπερναν το βραβείο τους το παρέδιναν σε κάποιο δικό τους πρόσωπο, συνεργάτη ή συγγενή τους, λες και ήθελαν γρήγορα να το ξεφορτωθούν. Η Ροδούλα δεν έλεγε να το αφήσει από τα χέρια της.
Εύχομαι σε όλους τους δημοσιογράφους μας να πετάνε από την επιτυχία τους και να ανεβάζουν ψηλά το βραβείο του λειτουργήματός τους.
Συγχαρητήρια Ροδούλα.
Πάντα να ανοίγεις τα φτερά σου, να τα χτυπάς δυνατά και να κερδίζεις των ονείρων σου τους αιθέρες.
Δημήτρης Γάκης
Πρώην Βουλευτής Δωδεκανήσου
ΣΥΡΙΖΑ
