Η σιωπή και η ανεξικακία του Καρπάθιου, του Μανώλη Δημελλά

Τον Αύγουστο του 1950 η Κάρπαθος θα ζήσει το πρώτο της επίσημο οικονομικό  σκάνδαλο. Όμως στην πορεία η όλη αναστάτωση αποδείχθηκε ένα φιάσκο.
Η υπόθεση ξεκινά από μια επίσκεψη για ολιγοήμερη ξεκούραση του βουλευτή Παναγιώτη Κανονάρχου στο νησί του.
Το κύρος και η θέση του βουλευτή, αυτά έγιναν η κύρια αιτία να βγει στην επιφάνεια μια ιστορία με “χαμένα” ή καλύτερα “εξαφανισμένα” τρόφιμα!
Συγκεκριμένα πρόκειται μια απίθανη ιστορία με πρωταγωνιστή το γνωστό ελληνικό καφεδάκι, που κάποιοι κελάηδησαν στον βουλευτή πως αντί να δίνεται, όπως προβλεπεται με το δελτίο στους πολίτες, έκανε φτερά και εξαφανίστηκε μέσα από τις αποθήκες!
Τα 16 σακιά ελληνικού καφέ, που θα έσπαγαν σε σακουλάκια των 110 γραμμαρίων ανα μήνα, για κάθε Καρπάθιο, ειπώθηκε πως ταξίδεψαν στον Πειραιά και μάλιστα πως μοσχοπουλήθηκαν, η οκά είπαν πως έφτασε τις 80.000 δραχμές.
Τουλάχιστον έτσι γράφτηκε στον ροδιακό τύπο (εφ. η Πρόοδος 8/1950) σε άρθρο από τον ίδιο τον Κανονάρχο, που σήκωσε ψηλά το θέμα και η υπόθεση κατέληξε στα δικαστήρια!
Η ιστορία μάλλον “έτρεξε” γρήγορα και μετά από 2,5 μήνες το δικαστήριο αθώωσε  πανηγυρικά τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, αφού ο καφές ποτέ δεν έφυγε από το νησί.
Αν κάτι κρατάμε από το δημοσιεύμα του Παναγιώτη Κανονάρχου είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος του άρθρου του “οι έμποροι της δυστυχίας του λαού της Καρπάθου” και από την άλλη ίσως το σημαντικότερο, είναι η “σιωπηρή αποδοχή, η ανοχή και η ανεξικακία των Καρπάθιων”. Έτσι ακριβώς  περιγράφει τους καλούς συμπατριώτες του ο Π. Κανονάρχος.
Μια παρόμοια υπόθεση, ανοχής και σιωπής, ζούμε το τελευταίο διάστημα. Μια ιστορία που κουβεντιάζεται πολύ έντονα, αλλά όταν φτάνουμε στο δια ταύτα δεν υπάρχουν απαντήσεις στον ορίζοντα.
Πρόκειται για μια ιστορία που πολλοί είναι εκείνοι που λένε πως είναι ντροπή, ακόμη και να την γράφουμε, ακόμη και να τη δημοσιεύουμε, όμως δεν θα είναι ντροπή μας αν την ξαναζήσουμε; Πρόκειται για τα δυο σκυλιά που πρόσφατα βρέθηκαν κρεμασμένα. 
Δεν χρειάζεται να δηλώνεις φιλόζωος για να νιώσεις το άδικο.
Είνα ανθρώπινο το χέρι αυτό που κρέμασε τα δυο δυστυχισμένα σκυλιά;