Όταν το μυαλό βυθίζεται στο σκοτάδι... Tης Πίτσας Χατζή

" Οταν το μυαλό βυθίζεται στο σκοτάδι, το λιγοστό φως μπαίνει απο τις μικρές χαραμάδες ανθρωπιάς της ψυχής των ανθρώπων! ..."


Η διαδρομή απο τη δεύτερη ηλικία στη ..τρίτη δεν εχει μεγάλη απόσταση.Ενα ..τσιγάρο δρόμος είναι στην ουσία.Αυτό

αποδεικνύει η ίδια η πραγματικότητα.Αυτό υπενθυμίζει καθημερινά η ιδια η ζωή .Αυτό πρέπει να θυμόμαστε και να μη ξεχνάμε ποτέ.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι της 3ης ηλικίας είναι πολλά και γνωστά.
Ενα απο αυτά, ισως απο τα πιο επώδυνα ,τουλάχιστον για το περιβάλλον του ασθενούς , είναι το ΑΛΤΣΧΑΙΜΕΡ .Η μάστιγα της εποχής!
Είναι οδυνηρό να βλέπει κανείς τους δικούς του ανθρώπους να χάνονται στα σκοτεινά μονοπάτια του άγνωστου και της λήθης.Ανθρωποι μέχρι πρότινος δραστήριοι, κοινωνικοί ,δοτικοί,εργατικοί να μπαίνουν στο περιθώριο και να απομακρύνονται σιγά αλλα σταθερά απο κάθε τι που τους συνέδεε με την μέχρι τώρα ζωή τους.Να απαρνιούνται τη προσωπικότητα τους ,τους αγαπημένους τους και οτι άλλο εδινε νόημα στη ζωή τους και να κλείνονται σ'εναν άλλο κόσμο ,σιωπηλό ,ξένο και σκοτεινό.Χωρίς μνήμη ,χωρίς νοσταλγία ,χωρίς θέλω......με αγνωστους ...τους δικούς τους ανθρώπους! Είναι αλήθεια πολύ σκληρό.....
Σε ολες τις περιπτώσεις , χρειάζεται υπομονή,αγάπη,ανθρωπιά και φροντίδα ,τουλάχιστον στο μέτρο του δυνατού.
Η αξιοπρέπεια στην αντιμετώπιση αλλά και ο σεβασμός στο οποιοδήποτε ιατρικό πρόβλημα ταλαιπωρεί ανθρώπους της 3ης ηλικίας είναι επιτακτική ανάγκη κάθε ανθρώπου σε οποια φάση της ζωής του κι αν βρίσκεται.Οι φροντιστές και οι οικείοι αυτων των ανθρώπων θα πρέπει να αντιλαμβάνονται τη μοναδικότητα στη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δυό πλευρών.Κάποια στιγμή ενα μόνο χαμόγελο τους ,συνειδητό η ασυνείδητο, αρκεί .Είναι τόσο σημαντικό που σε κάνει να νιώθεις τεράστιος,γεμάτος αισθήματα τρυφερότητας και ευαισθησίας, οση κούραση σωματική η ψυχική κουβαλάς.Το μόνο που χρειάζεται ειναι να κάνουμε τις μέρες τους οσο γίνεται ανθρώπινες.

Προσωπικά θέλω να απευθύνω ενα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ! σε οσους είναι κοντά μου και στηρίζουν τη ...θεία Κούλα αυτά τα εξι δύσκολα χρόνια που την εχω στη Ρόδο.
Ενα μεγάλο Ευχαριστώ στους γιατρούς, της Β'Παθολογικής του νοσοκομείου,στο Διευθυντή και καλό μου φίλο Κώστα Κομιανίδη ,στον Επιμελητή κ.Γιώργο Ψελλάκη καθώς και στο νοσηλευτικό προσωπικό της κλινικής του νοσοκομείου .Ολοι ,γιατροί και νοσοκόμοι τρέχουν ολη μέρα απο περιστατικό σε περιστατικό ,δουλεύουν με λιγοστά μέσα ,χωρίς ρεπό και άδειες κάτω απο δύσκολες συνθήκες που ολοι τις γνωρίζουμε ,αλλά ευτυχώς στη πλειοψηφία τους δεν εχουν χάσει ούτε την ανθρωπιά ούτε την υπομονή τους.

Θέλω να πω επίσης ενα δημόσιο Ευχαριστώ στο πολύ καλό μου φίλο το διευθυντή της Α'Χειρουργικής του νοσοκομείου Γιώργο Τριάντο ,ο οποίος εκτός απο καλός επιστήμονας είναι και σπουδαίος ως άνθρωπος ,πάντα πρόθυμος και ακούραστος να συμβάλει με την επιστήμη και την ανθρωπιά του ,οπου χρειαστεί.Κάτι που γνωρίζουν άλλωστε ολοι στη κοινωνία της Ρόδου.

Ενα Ευχαριστώ επίσης στο προσωπικό του "Χαραλάμπειου "γηροκομείου που φροντίζει με στοργή και συνέπεια ολους τους φιλοξενούμενους της 3ης ηλικίας που βρίσκονται στο χώρο,μεταξύ των οποίων και τη θεία Κούλα..Είναι αλήθεια οτι προσπαθούν για το καλύτερο,εστω κι αν οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές μερικές φορές.

Αλλωστε , για να δηλώνει κανείς Ανθρωπος , δεν αρκεί να παρουσιάζει τη ληξιαρχική πράξη της γέννησης του αλλά κυρίως να αφήνει να φαίνονται τα συστατικά που εμπεριέχονται στη ψυχή του!