Τσίπρας Δεσμώτης... Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

Τσίπρας Δεσμώτης...
-Γράφει ο
Κώστας Λαμπριανός

Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αν δηλαδή η χώρα μας ήταν κατάλληλα προετοιμασμένη, δεν θα είχα κανένα δισταγμό να υποστηρίξω, χωρίς φόβο, μιαν έξοδο από την ευρωζώνη και επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα.
Αλλά δεν είναι. Και μια άτακτη, αναγκαστική έξοδος σήμερα, με τις κρατούσες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, θα έφερνε πολύ πόνο και δάκρυ σ’ έναν λαό που επί έξι χρόνια τώρα δοκιμάζεται σκληρά, βασανίζεται ως πειραματόζωο από τους “εταίρους” δυνάστες – δανειστές, και από το σάπιο, διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα αγκαλιά με την άθλια οικονομική ελίτ της χώρας.
Δεν είναι, και τώρα οδεύουμε προς μια νέα συμφωνία που κι αυτή θα μας πονέσει αρκετά – δυστυχώς.
Αυτό, τουλάχιστον, δείχνει η στάση της Μέρκελ και των υποτακτικών της, με έκδηλη την τιμωρητική, εκδικητική διάθεση που αποπνέουν οι δηλώσεις τους των τελευταίων ημερών, γιατί ο ελληνικός λαός είχε το “θράσος” να πετάξει στον κάδο απορριμμάτων τις νουθεσίες και τις απειλές, γιατί δεν συνεμορφώθη  προς τας υποδείξεις, με το περήφανο 61% του δημοψηφίσματος.
Δεν τρέφω πια καμιάν αυταπάτη. η συμφωνία θα είναι ταπεινωτική, οι «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης είτε θα ξεθωριάσουν είτε θα σβήσουν εντελώς, υπό την απειλή μιας βίαιης εκδίωξης από την ευρωζώνη.
Μόνο παρήγορο σημείο η ελπίδα της προοπτικής απομείωσης του τεράστιου και δυσβάσταχτου δημόσιου χρέους, αν και αυτό τίθεται – τελευταία στιγμή – υπό αίρεσιν, στο πλαίσιο της σκληρής γραμμής.
Η κορύφωση του σύγχρονου ελληνικού δράματος, ετούτες τις μέρες, παραπέμπει ευθέως στην κλασική τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας  Δεσμώτης».
Στη θέση του, καρφωμένος στον δικό του βράχο, ο ηγέτης της ελληνικής αριστεράς Αλέξης Τσίπρας ζει το δικό του ταπεινωτικό μαρτύριο, τιμωρημένος από τη θεά Μέρκελ και τα γεράκια που την ακολουθούν στην εγκληματική πολιτική που εφαρμόζει σε βάρος των λαών, κυρίως των αδύναμων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
«Αμαρτία» και «ύβρις» του η αμφισβήτηση της εξουσίας των ισχυρών της γηραιάς Ηπείρου, η συνειδητή επιλογή του να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα, η επιδίωξη ν’ αφυπνίσει την ταξική συνείδηση των πολιτών της Ευρώπης, ενάντια στην ολιγαρχία του κεφαλαίου και στη δικτατορία των ΜΜΕ της διαπλοκής, η προσφορά ελπίδας για έναν καλύτερο κόσμο, με χαρακτηριστικά κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης.
«Αμαρτία» και «ύβρις» του το δημοκρατικό δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής και το μεγαλειώδες «όχι» του ελληνικού λαού όπως το χαρακτηρίζουν όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι του πλανήτη με κορυφαίο τον διάσημο οικονομολόγο και στοχαστή Σαμίρ Αμίν, ο οποίος επισημαίνει σε δηλώσεις του «η Ευρώπη των δισεκατομμυριούχων αεριτζήδων δεν σκοπεύει να παραιτηθεί από το στόχο της που δεν είναι άλλος παρά ο σφαγιασμός του ελληνικού λαού».
Δεσμώτης στον βράχο του, ο Αλέξης Τσίπρας ελπίζει τώρα ότι με τη συμφωνία υποταγής θα κερδίσει τον απαιτούμενο χρόνο για να σπάσει οριστικά τα δεσμά της εξάρτησης της χώρας από τους «θεσμούς» και τους διεθνείς αεριτζήδες τοκογλύφους.
Όλα όμως θα εξαρτηθούν από την στάση των βουλευτών και των κομματικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας  του κυβερνητικού εταίρου, δηλαδή των Ανεξάρτητων Ελλήνων αλλά και από την υπομονή και καρτερικότητα του 61% του ελληνικού λαού που είπε αποφασιστικά «όχι» στη λιτότητα.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν είναι γνωστό το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή για τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης προς τους εταίρους δανειστές – δυνάστες. Από νωρίς όμως είχαν εκδηλωθεί αντιδράσεις από την «αριστερή πλατφόρμα» του Παναγιώτη Λαφαζάνη, γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο καταψήφισής τους, παρά τις προειδοποιήσεις του Αλέξη Τσίπρα «ή θα μείνουμε όλοι μαζί ή θα φύγουμε όλοι μαζί».
Αν – παρ’ ελπίδα – συμβεί κάτι τέτοιο είναι βέβαιο, θα δρομολογηθούν σοβαρές πολιτικές εξελίξεις με πολύ πιθανή πια την παραίτηση του πρωθυπουργού και την διάσπαση του κόμματος της Αριστεράς.
Άλλωστε, οι διασπάσεις στον χώρο της Αριστεράς είναι μια συνηθισμένη υπόθεση στα μεταπολεμικά χρόνια.
Πρόκειται βέβαια για ένα δυσμενέστατο σενάριο υπό τις κρατούσες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες.
Όλα, φυσικά, θα είναι πιο ξεκάθαρα σε λίγες ώρες.
Ες αύριον, λοιπόν, τα σπουδαία.