Viva la revolution...Tου Μανώλη Δημελλά

Γέμισε ο τόπος παραμύθι και ο ουρανός από μια στοίβα άηχες κραυγές!

Είναι σε αυτές, τις τελευταίες μέρες πριν τις εκλογές, που η ελπίδα σκορπιέται δίχως καμμιάν αιδώ, τόσο χυδαία, πρόστυχα και ασύστολα.

Μια αόρατη μπακαλίστικη σέσουλα, φορτώνει δώρα, μπλε, πράσινα κόκκινα ακόμη και κατάμαυρα λαμπρά όνειρα, όλα ξεπέφτουν σε ένα σωρό τρύπιες ποδιές, γνωστών και αγνώστων, ξεχασμένων φίλων.

Και εκείνοι, που στέκουν σα φαντάσματα πίσω από την ουρά του χρόνου, σκέτοι κακομοίρηδες, μάταια ακόμη περιμένουν.

Έχουν όμως μάθει, κρατούν τις χούφτες τους σφιχτά σφαλισμένες, ενώ τα μάτια από καιρό ξέχασαν να μπογιατίζουν με λαδομπογιές τις μνήμες του καλοκαιριού.

Σιωπή! Απλήρωτα χρωστημάρια κάθε τόσο παίρνουν τον ανήφορο, φουσκώνουν και πνίγονται πρώτα μέσα στα μηνίγγια.  Ένας ατέλειωτος λαβύρινθος δίχως νικητές, μόνο ηττημένους, που ΄χουν για ταυτότητα τη ντροπή στο στόμα. Για τους πιο ευαίσθητους αρκεί μια πνευματική ή ακόμη καλύτερα, μια οριστική σωματική αυτοκτονία.

Τέτοιους, άμοιρους αυτόχειρες, κανένας δεν θέλει να τους βλέπει, κανείς δεν θέλει να τους μοιάζει, όσο κι αν βρωμοκοπά ο ίδιος, ο θεατής της κλειδαρότρυπας, μυρίζει απλυσιά και έναν σιχαμερό ιδρώτα φόβου.

Κάπου στα ρηχά, μέσα στα σκουπίδια, πνίγεται μονάχη της η ελπίδα, μα έτσι κακομούτσουνη ούτε που τραβά βλέμματα στη μεριά της.

Η αλήθεια παραμένει ακατάλληλη και κρύβεται πίσω από οθόνες, παραφυλά και ξεπετάγεται πάνω στα σεντόνια μας, θυμίζει τα παγόβουνα, που επιμελώς κρύβουν τα κορμιά τους.

Πνιγήκαμε στις ανέξοδες υποσχέσεις, σαν τα τσιτάτα δυο δύστυχων αγνώστων, δυο ομόφυλων ερωτευμένων νάρκισσων, που ψάχνουν μια μόνο βραδιά, αναζητούν μια τέτοια Κυριακή για να ξεδώσουν, και να γεμίσουν όλο το κόσμο με το σπέρμα τους.