Γιορτή της Λαχανιάς χθές βράδυ (και σήμερα πρωί) εξ ου και ετούτη η καθυστερημένη ανάρτηση. Όσοι δεν ήρθατε χάσατε… πολύς κόσμος κι όχι μόνο Λαχανιάτες μα και απο άλλα χωριά, πολλοί ξένοι επισκέπτες. Μουσική -βέβαια- και χορός -βέβαια. Πολύς χορός! Κι αν με ρωτάτε, δεν έχει καλύτερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις από το να βλέπεις και να καμαρώνεις την νεολαία μας, πώς ζούν και πόσο αγαπούν τους παραδοσιακούς μας χορούς και πώς “την βρήσκουν” (για να χρησιμοποιήσω δικιά τους έφραση) μ’ αυτούς. Μα θέλω να σταθώ σε κάτι άλλο, σε μια πρωτοβουλία που ξεκίνησε στο χωριό πριν ένα περίπου χρόνο, με την επιθυμία κάποιων απο τους ξένους (δεν μ’ αρέσει η λέξη μα πώς να το πώ -τους αλλοδαπούς) που έχουν δεσμούς με την Λαχανιά, που μένουν εδώ ή πάντως έρχονται και μια και δυο φορές κάθε χρόνο. Με δάσκαλο τον Βαγγέλη τον Τζέλο ξεκίνησαν σιγά σιγά τα μαθήματα χορού και χθές βράδυ έκαναν την δικιά τους χωριστή εμφάνιση. Τους βλεπετε στις φωτογραφίες, μια ομάδα απο Γερμανούς, Αυστριακούς, Ιταλούς, Σουηδούς, Αμερικάνους και ¨Ελληνες. Ένα δείγμα χειροπιαστό του πώς ένα τραγούδι κι ένας χορός ενώνουν, πώς ο πολιτισμός προάγει την αλληλοκατανόηση των λαών. Και βέβαια εξηγεί το γιατί δυσκολεύομαι να χρησιμοποιήσω την λέξη “ξένοι” γι αυτούς. Ποιοί ξένοι, δικοί μας άνθρωποι είναι. Δεν άντεξα δτον πειρασμό να παραθέσω το τόσο γνωστό -και τόσο νοηματικά κακοποιημένο- ρητό από τον Πανηγυρικό του Ισοκράτη. Η μετάφραση είναι του Ν. Σαραντάκου.
“ … το όνομα των Ελλήνων το έχει κάνει (η Αθήνα) να φανερώνει όχι πλέον τη φυλή αλλά τη διάνοια, με αποτέλεσμα περισσότερο να αποκαλούνται Eλληνες αυτοί που μετέχουν στη δική μας παιδεία παρά στην κοινή καταγωγή.” pavlidiscartoons.com/blog
