Η Αριστερά έχει παράδοση στις διασπάσεις. Η πολυφωνία και η διαφωνία είναι στη βάση της δημοκρατίας, σκέφτομαι , σε αντίθεση με την μονολιθικότητα της “ενος ανδρος αρχής”, του “αρχηγού”.
Από την διαφωνία βγαίνει αργά η γρήγορα η σύνθεση, η νέα ενότητα.
Γι αυτό και το φερμουάρ (ελληνικά πώς να λέγεται άραγε;).
Το φερμουάρ δεν χωρίζει μόνο μα ενώνει κιόλας.
Ευσεβείς πόθοι; Μπορεί, μα τι θα ήταν οι ζωή χωρίς αυτούς…
