Η αντιπλημμυρική προστασία της Ιαλυσού
και οι ευθύνες της Διοίκησης και των πολιτών
1. Το πραγματικό ζήτημα
Η αντιπλημμυρική προστασία της Ιαλυσού και ειδικότερα η αντιμετώπιση του Τριαντενού δεν αποτελεί πλέον ζήτημα για το οποίο η Διοίκηση μπορεί να επικαλείται έλλειψη τεχνικών δεδομένων ή ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.
Υπάρχει πλέον μελέτη αντιπλημμυρικής προστασίας της περιοχής, έχει εξεταστεί η υδραυλική λειτουργία του Τριαντενού και έχουν αναδειχθεί οι δυσκολίες που δημιουργεί η σημερινή κατάσταση μέσα στον πυκνοδομημένο αστικό ιστό της Ιαλυσού. Παράλληλα, η Περιφέρεια έχει προχωρήσει και σε συμπληρωματική κυκλοφοριακή διερεύνηση, ακριβώς επειδή η προτεινόμενη αντιπλημμυρική λύση επηρεάζει το υφιστάμενο οδικό και πολεοδομικό περιβάλλον.
Το ζητούμενο επομένως δεν είναι να αποφασιστεί εάν υπάρχει ή όχι πρόβλημα. Το ζητούμενο είναι ποια νόμιμη, τεχνικά επαρκής και εφαρμόσιμη λύση θα επιλεγεί και ποιος φορέας θα αναλάβει κάθε αναγκαία ενέργεια για την υλοποίησή της.
2. Οι βροχοπτώσεις δεν αποτελούν νέο φαινόμενο
Τα διαθέσιμα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι η Ρόδος έχει αντιμετωπίσει διαχρονικά σημαντικά επεισόδια έντονης βροχόπτωσης.Ήδη κατά τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 καταγράφηκαν επανειλημμένα ημερήσιες βροχοπτώσεις άνω των 100 mm, ενώ σε ορισμένα έτη οι μέγιστες ημερήσιες τιμές πλησίασαν ή υπερέβησαν τα 160–170 mm.
Το στοιχείο αυτό δεν σημαίνει ότι οι σημερινές πλημμύρες οφείλονται αποκλειστικά στην κατάσταση του Τριαντενού ούτε ότι οι σημερινές βροχοπτώσεις δεν παρουσιάζουν νέες ιδιαιτερότητες. Σημαίνει όμως ότι η αντιπλημμυρική πολιτική πρέπει να λαμβάνει υπόψη το διαχρονικά γνωστό υδρολογικό φορτίο της περιοχής και να εξετάζει κατά πόσο η σημερινή πόλη διαθέτει τις απαιτούμενες υποδομές για την ασφαλή διαχείρισή του.
Επομένως, η έντονη βροχόπτωση αποτελεί το φυσικό αίτιο της πλημμύρας, αλλά η έκταση των συνεπειών της εξαρτάται και από την κατάσταση των υδραυλικών υποδομών, των υδατορεμάτων και του αστικού περιβάλλοντος.
3. Η βασική αρχή της Διοίκησης
Η Διοίκηση έχει υποχρέωση προληπτικής αντιμετώπισης του πλημμυρικού κινδύνου.
Η αντιπλημμυρική προστασία δεν εξαντλείται στην αντιμετώπιση ενός επεισοδίου όταν αυτό ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη. Περιλαμβάνει τον σχεδιασμό, τη μελέτη, την οριοθέτηση, την κατασκευή και τη συντήρηση των αναγκαίων έργων, καθώς και τον καθαρισμό και την αστυνόμευση των υδατορεμάτων, σύμφωνα με την κατανομή των αρμοδιοτήτων.
Η νομοθεσία έχει κατανείμει τις αρμοδιότητες μεταξύ Περιφέρειας, Δήμων και λοιπών αρμόδιων φορέων. Η Περιφέρεια έχει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας και στην αστυνόμευση και τον καθαρισμό των ρεμάτων, ενώ ο Δήμος έχει αντίστοιχες αρμοδιότητες ως προς το δημοτικό οδικό και πολεοδομικό περιβάλλον και τις υποδομές που υπάγονται στη δική του αρμοδιότητα.
Η ύπαρξη περισσότερων αρμόδιων φορέων δεν σημαίνει ύπαρξη διοικητικού κενού.Αντίθετα, όταν ένα έργο απαιτεί τη συνεργασία περισσότερων υπηρεσιών, η υποχρέωση της Διοίκησης είναι να οργανώσει αυτή τη συνεργασία.
4. Η σημασία της νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας
Η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει διαμορφώσει σταθερές αρχές για την προστασία και τη διαχείριση των υδατορεμάτων.Ιδιαίτερη σημασία έχουν η Ολ. ΣτΕ 463/2010, η ΣτΕ 2752/2013, η ΣτΕ 3561/2014 και, πιο πρόσφατα, η ΣτΕ 260/2026.
Από τη νομολογία αυτή προκύπτει η ανάγκη το υδατόρεμα να αντιμετωπίζεται ως ενιαία υδρολογική και περιβαλλοντική οντότητα και οι σημαντικές επεμβάσεις σε αυτό να στηρίζονται σε επαρκή μελέτη, νόμιμη οριοθέτηση και συνολική αξιολόγηση της λειτουργίας του.
Η αρχή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση του Τριαντενού, επειδή μεγάλο μέρος της διαδρομής του βρίσκεται πλέον μέσα στον αστικό ιστό και συνδέεται άμεσα με δρόμους, γέφυρες, τεχνικά έργα και άλλες υποδομές.Η κάλυψη ενός τμήματος του υδατορέματος δεν εξαλείφει την ανάγκη προστασίας της υδραυλικής του λειτουργίας.
5. Ποια είναι σήμερα η ευθύνη της Περιφέρειας
Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου έχει κεντρικό ρόλο στην αντιπλημμυρική προστασία της περιοχής.Εφόσον έχει αναλάβει και ολοκληρώσει τη σχετική μελέτη, η ευθύνη της δεν εξαντλείται στην εκπόνηση ενός τεχνικού φακέλου.Πρέπει να:
- ολοκληρώσει τις απαιτούμενες διαδικασίες,
- προσδιορίσει την τεχνικά ενδεδειγμένη λύση,
- αντιμετωπίσει τις απαιτούμενες αδειοδοτήσεις,
- εξασφαλίσει τη χρηματοδοτική και διοικητική ωρίμανση του έργου,
- συντονίσει τους συναρμόδιους φορείς,
- και να οδηγήσει το έργο από το στάδιο της μελέτης στο στάδιο της υλοποίησης.
Εάν θεωρεί ότι για την υλοποίηση συγκεκριμένου τμήματος απαιτείται συμμετοχή του Δήμου, αυτό πρέπει να αποτυπωθεί εγγράφως και με σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων, ώστε να είναι γνωστό ποιος φορέας πρέπει να κάνει τι.
6. Ποια είναι η ευθύνη του Δήμου
Ο Δήμος Ρόδου δεν μπορεί να υποκαταστήσει την Περιφέρεια στα έργα που ανήκουν στην αρμοδιότητά της.Έχει όμως ουσιαστικό ρόλο όπου η αντιπλημμυρική λύση συνδέεται με το δημοτικό οδικό δίκτυο, την κυκλοφορία, τις δημοτικές υποδομές και την πολεοδομική λειτουργία της πόλης.Επομένως, εάν η προτεινόμενη λύση προκαλεί προβλήματα στους δρόμους, στις προσβάσεις ή στην κυκλοφορία, ο Δήμος δικαιούται και οφείλει να τα εξετάσει.
Η εξέταση όμως πρέπει να καταλήγει σε συγκεκριμένη τεχνική και διοικητική θέση.Εάν η προτεινόμενη λύση δεν μπορεί να εφαρμοστεί, πρέπει να αναφέρονται συγκεκριμένα οι λόγοι.Εάν απαιτείται τροποποίηση, πρέπει να προσδιορίζεται ποια τροποποίηση απαιτείται.Και εάν προτείνεται διαφορετική λύση, πρέπει να αποδεικνύεται ότι αυτή παρέχει την απαιτούμενη αντιπλημμυρική προστασία.
7. Η ευθύνη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε αλληλοπαραπομπή
Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο διοικητικό ζήτημα.Σε ένα σύνθετο έργο μπορεί να εμπλέκονται η Περιφέρεια, ο Δήμος, η ΔΕΥΑΡ, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση και άλλες υπηρεσίες.
Δεν είναι όμως διοικητικά αποδεκτό ο πολίτης να βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κατάσταση όπου κάθε φορέας αναφέρει την αρμοδιότητα κάποιου άλλου, χωρίς να προκύπτει ποιος τελικά αναλαμβάνει την επίλυση του προβλήματος.
Η ορθή διοικητική πρακτική απαιτεί:σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων → συντονισμό → τεκμηριωμένη απόφαση → υλοποίηση.Εάν υπάρχει πραγματική αμφισβήτηση αρμοδιότητας, αυτή πρέπει να επιλυθεί θεσμικά και εγγράφως.Δεν μπορεί να αποτελεί λόγο αναστολής ενός αναγκαίου έργου.
8. Η ευθύνη των πολιτών
Η αντιπλημμυρική προστασία, ωστόσο, δεν είναι αποκλειστικά υπόθεση της Πολιτείας, της Περιφέρειας ή του Δήμου. Υπάρχει και ευθύνη των ίδιων των πολιτών, ιδιαίτερα σε μια περιοχή όπου η αστική ανάπτυξη έχει έρθει σε άμεση επαφή με τις φυσικές και τεχνικές διαδρομές απορροής. Η ευθύνη αυτή αφορά πρωτίστως την αποφυγή αυθαίρετων παρεμβάσεων στις κοίτες και στις διαδρομές του νερού, τη μη απόρριψη απορριμμάτων ή υλικών σε ρέματα και φρεάτια, τη διατήρηση ελεύθερων των ιδιωτικών χώρων που λειτουργούν ως αναγκαίες διαδρομές απορροής και την έγκαιρη συμμόρφωση με τις υποδείξεις των αρμόδιων αρχών κατά τη διάρκεια έντονων καιρικών φαινομένων.
Ιδιαίτερη σημασία έχει επίσης η ευθύνη των ιδιοκτητών κτιρίων και οικοπέδων για τις ιδιωτικές εγκαταστάσεις απορροής και για την αποφυγή ενεργειών που μπορούν να περιορίσουν ή να εκτρέψουν την απορροή προς γειτονικές ιδιοκτησίες ή προς το δημόσιο οδικό δίκτυο. Η προστασία από τις πλημμύρες είναι ένα σύστημα αλληλένδετων υποδομών και συμπεριφορών: ακόμη και ένα τεχνικά επαρκές δημόσιο έργο μπορεί να επιβαρυνθεί από φραγμένες ιδιωτικές ή δημοτικές απορροές, αυθαίρετα μπαζώματα, περιφράξεις ή άλλες παρεμβάσεις που μεταβάλλουν τη φυσική πορεία του νερού.
Η αναγνώριση αυτής της ευθύνης των πολιτών δεν μπορεί, όμως, να χρησιμοποιηθεί ως υποκατάστατο της δημόσιας αντιπλημμυρικής πολιτικής. Η απόρριψη σκουπιδιών σε ένα ρέμα μπορεί να επιδεινώσει ένα πλημμυρικό φαινόμενο, δεν μπορεί όμως να εξηγήσει από μόνη της την ανεπάρκεια μιας υδραυλικής διατομής που έχει σχεδιαστεί για παροχή μικρότερη από εκείνη που απαιτεί η υδρολογική λεκάνη. Αντίστοιχα, η ευθύνη ενός ιδιοκτήτη για μια αυθαίρετη επέμβαση στην απορροή δεν απαλλάσσει τις αρμόδιες αρχές από την υποχρέωση σχεδιασμού, κατασκευής, συντήρησης και ελέγχου των δημόσιων αντιπλημμυρικών υποδομών.
Η αποτελεσματική αντιπλημμυρική προστασία απαιτεί επομένως διπλή ευθύνη: από τη μία πλευρά, τη συνεχή και τεχνικά επαρκή δράση των αρμόδιων δημόσιων φορέων και, από την άλλη, τη συμμόρφωση των πολιτών με τους κανόνες προστασίας των ρεμάτων και των δικτύων απορροής. Καμία από τις δύο πλευρές δεν μπορεί να υποκαταστήσει την άλλη. Η δημόσια διοίκηση οφείλει να παρέχει ένα ασφαλές και λειτουργικό σύστημα και οι πολίτες οφείλουν να μην το υπονομεύουν με αυθαίρετες ή αντικοινωνικές πρακτικές.
9. Τι πρέπει να γίνει τώρα
Η πλέον λογική και θεσμικά ασφαλής διαδικασία είναι να υπάρξει ένα ενιαίο σχέδιο ενεργειών για τον Τριαντενό.Αυτό πρέπει να περιλαμβάνει:
- Οριστική αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης.
- Οριστικοποίηση της αντιπλημμυρικής λύσης με βάση τη μελέτη και τις απαιτούμενες εγκρίσεις.
- Εξέταση των επιπτώσεων στον αστικό ιστό, χωρίς αυτές να αντιμετωπίζονται ως λόγος εγκατάλειψης της αντιπλημμυρικής προστασίας.
- Σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ Περιφέρειας, Δήμου, ΔΕΥΑΡ και λοιπών φορέων.
- Συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για τις απαιτούμενες διοικητικές πράξεις και την υλοποίηση.
- Άμεση συντήρηση και έλεγχος του υφιστάμενου συστήματος μέχρι την ολοκλήρωση του μόνιμου έργου.
- Δημοσιοποίηση της τελικής διοικητικής επιλογής, ώστε να είναι γνωστό ποια λύση επιλέγεται, για ποιο λόγο και ποιος έχει την ευθύνη υλοποίησής της.
10. Το κρίσιμο σημείο
Δεν είναι αναγκαίο να θεωρηθεί εκ των προτέρων ότι η λύση της Περιφέρειας είναι η μόνη δυνατή.Ούτε είναι αναγκαίο να θεωρηθεί ότι οι προβληματισμοί του Δήμου για την κυκλοφορία και την πολεοδομική λειτουργία είναι αδικαιολόγητοι.Και οι δύο πλευρές πρέπει να αξιολογηθούν μέσα στο ίδιο θεσμικό πλαίσιο.Το ζητούμενο είναι να υπάρξει μία τελική, τεχνικά τεκμηριωμένη και διοικητικά εφαρμόσιμη λύση.
Εάν η υφιστάμενη μελέτη είναι κατάλληλη, πρέπει να προχωρήσει η διαδικασία υλοποίησής της.Εάν χρειάζεται τροποποίηση, πρέπει να τροποποιηθεί.Εάν υπάρχει άλλη λύση, πρέπει να τεκμηριωθεί.Αυτό που δεν πρέπει να συμβεί είναι να παραμείνει το ζήτημα επ' αόριστον σε ένα ενδιάμεσο στάδιο, όπου υπάρχει μελέτη, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και υπάρχουν γνωστοί πλημμυρικοί κίνδυνοι, αλλά δεν υπάρχει τελική απόφαση και συγκεκριμένο σχέδιο υλοποίησης.
11. Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η περιοχή
Η σημερινή κατάσταση της Ιαλυσού δεν αποτελεί μόνο ένα υδρολογικό ή τεχνικό πρόβλημα που αφορά τον Τριαντενό. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας αστικής ανάπτυξης και διαδοχικών παρεμβάσεων στον χώρο, κατά την οποία η φυσική λειτουργία του υδρογραφικού δικτύου περιορίστηκε σημαντικά, ενώ η πόλη αναπτύχθηκε πάνω και γύρω από τις φυσικές διαδρομές απορροής. Η Ιαλυσός διαθέτει ένα ευρύτερο σύστημα ρεμάτων, στο οποίο περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, τα ρέματα Μυρτενής, Αθαν. Διάκος, Αγίου Φανουρίου, Τριαντενού και Επιτρόπου. Το γεγονός ότι η σημερινή μελέτη αντιπλημμυρικής προστασίας εξετάζει το σύστημα αυτό συνολικά επιβεβαιώνει ότι η πλημμυρική λειτουργία της περιοχής δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά, ανά δρόμο ή ανά μεμονωμένο τεχνικό έργο.
Ο Τριαντενός αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Το μεγαλύτερο τμήμα του μέσα στον αστικό ιστό είναι καλυμμένο και λειτουργεί πλέον ως κλειστός υδραυλικός αγωγός, ενώ παράλληλα αποτελεί βασικό αποδέκτη των ομβρίων της περιοχής. Αντίστοιχα, άλλα τμήματα του φυσικού υδρογραφικού δικτύου έχουν περιοριστεί ή μεταβληθεί από την πολεοδομική ανάπτυξη. Ενδεικτικά, το ισχύον Σχέδιο Διαχείρισης Κινδύνων Πλημμύρας αναφέρει ότι το εντός σχεδίου τμήμα του ρέματος Αγίου Γεωργίου έχει μπαζωθεί και ότι πάνω από αυτό έχουν διαμορφωθεί οι οδοί Διογένη και Παπάγου. Η μεταβολή αυτή της φυσικής διαδρομής των υδάτων δεν εξαφανίζει τη λεκάνη απορροής ούτε την ποσότητα του νερού που παράγεται σε ένα έντονο βροχομετρικό επεισόδιο· απλώς μεταφέρει το πρόβλημα στην ικανότητα των τεχνικών έργων και, όταν αυτή δεν επαρκεί, στον ίδιο τον αστικό χώρο.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία του σημερινού προβλήματος. Η πόλη έχει πλέον διαμορφωθεί πάνω σε ένα υδρογραφικό δίκτυο του οποίου σημαντικά τμήματα έχουν καλυφθεί, περιοριστεί, εγκιβωτιστεί ή μετατραπεί σε τμήματα του οδικού και πολεοδομικού ιστού. Ως αποτέλεσμα, μια λύση που θα ήταν τεχνικά απλούστερη σε έναν αδόμητο χώρο είναι σήμερα εξαιρετικά σύνθετη. Η απαιτούμενη υδραυλική παροχετευτικότητα πρέπει να εξασφαλιστεί μέσα σε έναν ήδη οργανωμένο αστικό χώρο, όπου υπάρχουν δρόμοι, ιδιοκτησίες, προσβάσεις, δίκτυα κοινής ωφέλειας και κυκλοφοριακές συνδέσεις. Η σημερινή μελέτη του Τριαντενού αναδεικνύει ακριβώς αυτή τη σύγκρουση: η υδραυλικά αναγκαία λύση συνδέεται πλέον άμεσα με τη λειτουργία της πόλης και γι’ αυτό απαιτεί παράλληλη κυκλοφοριακή και πολεοδομική αντιμετώπιση.
Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί, επομένως, να αντιμετωπιστεί μόνο με περιοδικούς καθαρισμούς. Ο καθαρισμός είναι απαραίτητος για να διατηρείται η διαθέσιμη παροχετευτικότητα μιας κοίτης ή ενός τεχνικού έργου, δεν μπορεί όμως να αυξήσει ουσιαστικά μια ανεπαρκή διατομή, να αποκαταστήσει μια προβληματική υδραυλική σύνδεση ή να αναιρέσει τις συνέπειες της πολεοδομικής ανάπτυξης πάνω στις φυσικές διαδρομές του νερού. Ούτε η αντιμετώπιση μιας μεμονωμένης στενωπού, μιας γέφυρας ή ενός φραγμένου τμήματος μπορεί να υποκαταστήσει ένα συνολικό σύστημα αντιπλημμυρικής προστασίας.
Έτσι, η Ιαλυσός έχει οδηγηθεί σήμερα σε ένα ιδιαίτερα δύσκολο σημείο: από τη μία πλευρά υπάρχει πραγματικός πλημμυρικός κίνδυνος, ο οποίος συνδέεται με τις έντονες βροχοπτώσεις και με τις περιορισμένες δυνατότητες του υφιστάμενου υδρογραφικού και τεχνικού συστήματος· από την άλλη, η αντιμετώπισή του απαιτεί παρεμβάσεις μέσα σε έναν ήδη πυκνοδομημένο και λειτουργικά οργανωμένο αστικό χώρο. Η σημερινή Διοίκηση δεν δημιούργησε μόνη της αυτή την κατάσταση, αλλά έχει πλέον την ευθύνη να την αντιμετωπίσει. Το γεγονός ότι η λύση δημιουργεί δυσκολίες στο οδικό δίκτυο, στις προσβάσεις ή στις υφιστάμενες χρήσεις γης δεν αποτελεί από μόνο του λόγο για να εγκαταλειφθεί η αντιπλημμυρική προστασία. Αποτελεί λόγο για σοβαρότερο τεχνικό σχεδιασμό, για πλήρη καταγραφή των συνεπειών και, εφόσον απαιτείται, για τεχνικά τεκμηριωμένη βελτίωση ή εναλλακτική λύση.
Το κρίσιμο ζήτημα πλέον δεν είναι να αναζητηθεί εκ των υστέρων ποιος ευθύνεται για κάθε επιμέρους παρέμβαση που διαμόρφωσε τη σημερινή κατάσταση. Είναι να αναγνωριστεί ότι η συσσώρευση αυτών των παρεμβάσεων έχει δημιουργήσει ένα ενιαίο πρόβλημα υδρολογικής και πολεοδομικής διαχείρισης. Η προστασία της Ιαλυσού απαιτεί συνεπώς συνολική αντιμετώπιση του υδρογραφικού της δικτύου, με σαφή ιεράρχηση των κινδύνων, επαρκείς υδραυλικές διατομές, ασφαλείς διασταυρώσεις των ρεμάτων με το οδικό δίκτυο, κατάλληλους αποδέκτες, συντήρηση των υφιστάμενων έργων και, όπου απαιτείται, αποκατάσταση ή αναβάθμιση των φυσικών και τεχνικών διαδρομών απορροής.
Το πραγματικό διακύβευμα είναι συνεπώς ευρύτερο από την επιλογή ανάμεσα στο «άνοιγμα» ή τη «διατήρηση κλειστού» του Τριαντενού. Είναι η δυνατότητα της ίδιας της πόλης να λειτουργεί με ασφάλεια απέναντι σε ένα φαινόμενο που επανέρχεται και το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με την ελπίδα ότι η επόμενη έντονη βροχόπτωση θα είναι μικρότερη. Εάν η προτεινόμενη λύση έχει σοβαρές επιπτώσεις στον αστικό ιστό, αυτές πρέπει να αντιμετωπιστούν με μελέτη και σχεδιασμό. Εκείνο όμως που δεν μπορεί να αποτελεί τελική διοικητική επιλογή είναι η παραμονή μιας πυκνοκατοικημένης περιοχής σε κατάσταση πλημμυρικού κινδύνου χωρίς συγκεκριμένο, τεχνικά επαρκές και διοικητικά ώριμο σχέδιο προστασίας.
Συμπέρασμα
Η αντιπλημμυρική προστασία της Ιαλυσού αποτελεί υποχρέωση της Διοίκησης και όχι αντικείμενο προαιρετικής πολιτικής επιλογής.Η ευθύνη της Διοίκησης δεν σημαίνει ότι ένας συγκεκριμένος φορέας πρέπει υποχρεωτικά να αποδεχθεί μία συγκεκριμένη τεχνική λύση.
Σημαίνει ότι οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να συνεργαστούν, να αξιολογήσουν τα πραγματικά δεδομένα, να επιλύσουν τις μεταξύ τους αρμοδιότητες και να καταλήξουν σε λύση που να παρέχει την απαιτούμενη αντιπλημμυρική προστασία.
Η προστασία της Ιαλυσού δεν μπορεί να εξαρτάται από το ποιος φορέας έχει την τελευταία αρμοδιότητα πάνω σε ένα επιμέρους τμήμα του έργου.Η Διοίκηση συνολικά οφείλει να εξασφαλίσει ότι το πρόβλημα θα αντιμετωπιστεί.Και, όταν υπάρχουν περισσότερες αρμόδιες υπηρεσίες, η υποχρέωση συντονισμού γίνεται ακόμη μεγαλύτερη — δεν μειώνεται.
