Ρόδος, 15 Ιουνιου-ΑΠΑΝΤΗΣΗ του Δημάρχου Ρόδου στον κ. Λαμπριανό -Ασφαλώς σε μια δημοκρατική κοινωνία πρέπει να συνομιλείς και με ανθρώπους με τους οποίους διαφωνείς, αλλά βεβαίως μέσα στα όρια της πολιτικής ηθικής και ευπρέπειας. Στα πλαίσια του δημοκρατικού διαλόγου είναι εποικοδομητικό και αναγκαίο οι πολίτες να συνομιλούν, να διαφωνούν, να κάνουν κριτική, να εκφέρουν τις απόψεις τους και τα αιτήματα τους προς την Δημοτική Αρχή, μέσα από ένα έντιμο και ειλικρινές πλαίσιο, αλληλοσεβασμού και κατανόησης των διαφορετικών αντιλήψεων, μέσα από το οποίο θα επέλθει η σύνθεση των απόψεων και η συνεννόηση. Όμως στον δημόσιο λόγο το πιο αποκρουστικό και επικίνδυνο είναι να λες πράγματα, που δεν στηρίζονται σε τεκμηριωμένα επιχειρήματα γιατί αυτά (τα δήθεν επιχειρήματα, τα ανύπαρκτα), μπορεί να γίνουν πιστευτά και οι πολίτες να πιστέψουν σε πράγματα, που δεν στοιχειοθετούνται. Επιπλέον είναι ακραίο, αλλά και ποινικά κολάσιμο να εξαπολύεις ανεθρύαστα άνανδρες, κακόβουλες, συκοφαντικές και ανήθικες κατηγορίες, ως παντογνώστης, ειδήμων «επί παντός του επιστητού» και επικριτής των πάντων. Ο κ. Λαμπριανός, ως αυτοθεωρούμενη αυθεντία, για μια ακόμη φορά επανέλαβε εαυτόν. ΄Εχει τον ρόλο του «δικαστή, του «εισαγγελέα», ακόμη και των δικαστών. Απρόκλητα και αναιτιολόγητα βάλει με ακατανόμαστους χαρακτηρισμούς εναντίον εμένα, εναντίον της δημοτικής αρχής και των συνεργατών μου, λασπολογεί και κάνει ανεπίτρεπτους και απαράδεκτους παραλληλισμούς που δεν προσιδιάζουν στις αρχές της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Αγαπημένη μέθοδος του… Βεβαίως ο λαϊκισμός δεν έχει χρώμα, δεν έχει παράταξη και οι λαϊκιστές έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Προτείνουν, ως παντογνώστες εξαιρετικά απλές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα. Λαϊκισμός, θεωρίες και ψέμα πάνε μαζί. Η κακόβουλη κριτική και οι αφορισμοί που χρησιμοποιεί εναντίον μας είναι υπεραπλουστευμένες θεωρίες, που δεν ξέρω, για ποιόν λόγο και για ποια συμφέροντα παρεμβαίνει κατά τρόπο αήθη, «σκηνοθετεί» μόνος του κατά φαντασία, υποθέτει ή στοχάζεται και συνεχώς κατακρίνει. ΄Ισως, βέβαια «εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια». Η κατανόηση και ο σεβασμός των διαφορετικών αντιλήψεων, απόψεων και αναγκών είναι μέσα στα πλαίσια του δημοκρατικού διαλόγου, που ίσως κάποιοι να μην μπορούν να κατανοήσουν. Προσωπικά ως άτομο, αλλά και ως επικεφαλής της δημοτικής αρχής επειδή έχω μάθει να μιλώ ανοιχτά και καθαρά σε όλους και για όλα και όχι άλλα λέμε μπροστά και άλλα πίσω είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα να υπενθυμίσω στον κ.Λαμπριανό, ότι για κάθε θέμα, το οποίο αφορά τα προβλήματα του νησιού μας ισχύουν πάντα οι αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Ρόδου μέσα από το οποίο πραγματώνεται η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας και μέσα από αυτό εκφράζονται δημοκρατικά οι πολίτες με βάση την αντιπροσώπευση τους για όλα όσα μας αφορούν, για το κοινό καλό. Συμπληρώθηκαν δυόμισυ χρόνια θητείας μας ως Δημοτική Αρχή. Χρόνια δύσκολα, κατά τη διάρκεια των οποίων δουλεύουμε σκληρά, μεθοδικά, με διαφάνεια, γνώση και εμπειρία για να φέρουμε εις πέρας μια σειρά από έργα και δράσεις, να δρομολογήσουμε παρεμβάσεις και να διαχειριστούμε την καθημερινότητα των δημοτών όσο καλύτερα γίνεται. ΄Ενας τεράστιος, πολύωρος, καθημερινός αγώνας στον οποίο μάχεσαι χωρίς πόρους, χωρίς οικονομικές δυνατότητες, με εξορθολογισμό, με χρηστή διοίκηση, με διαφάνεια, με το τέρας της γραφειοκρατίας για τα αυτονόητα, για τα αναγκαία, για τα επείγοντα. ΄Ισως να υπήρξαν καθυστερήσεις στο επίπεδο της βελτίωσης της καθημερινότητας των δημοτών, όχι όμως εξ υπαιτιότητας μας ή από άγνοια. Λέτε να μην γνωρίζω ή να μην θέλω να λυθούν όσα προβλήματα μας απασχολούν? Και τα γνωρίζω και αγωνίζομαι νυχθημερόν για όλα αυτά και θα το αποδείξω στο επόμενο χρονικό διάστημα κατά το οποίο θα ξεδιπλώνεται και θα υλοποιείται το έργο μας. Η ανέξοδη και εύκολη κριτική που χρησιμοποιούν ορισμένοι είναι εύκολη, αυτό εξάλλου είναι η βασική και μάλλον μοναδική δυνατότητα τους. Κάθε λέξη τους αποτελεί απλώς έναν αφορισμό άνευ αντικειμένου. Μέσα σε δυο χρόνια έχουν γίνει σε πολλούς τομείς τόσα, όσα δεν είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες. Σήμερα, δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας στον οποίο η κατάσταση να μην είναι αισθητά βελτιωμένη σε σχέση με αυτήν που παραλάβαμε. Επειδή, όμως τα στοιχεία είναι περισσότερο πειστικά από τα λόγια και έχω μάθει να μιλώ ανοιχτά και καθαρά σε όλους και για όλα και όχι άλλα λέμε μπροστά και άλλα πίσω είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα να ξεκαθαρίσω, ότι το ηθικό μου πλεονέκτημα κ. Λαμπριανέ είναι αδιαπραγμάτευτο και δεν θα επιτρέψω σε κανένα να διασύρει την πορεία ζωής μου τόσων χρόνων, τις αρχές και τις αξίες μου. Εργάστηκα και εργάζομαι με ανιδιοτέλεια, με σεβασμό στον άνθρωπο, στους νόμους, στους θεσμούς, στην Δημοκρατία, με θάρρος, μαχητικότητα και πάνω από όλα με αίσθηση καθήκοντος και ηθική σε κάθε επίπεδο. Το προσωπικό μου σύστημα αξιών, οι επιλογές μου και η στάση ζωής μου μέχρι τώρα είναι απόλυτα συνυφασμένες με την ηθική, την τιμή και το καθήκον μου ως άνθρωπος και ως άνδρας. Η αξιοπιστία και η τιμή του ονόματος μου έχει την μεγαλύτερη αξία και αυτό είναι η παρακαταθήκη που θα αφήσω στον γιό μου. Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία κ. Λαμπριανέ είναι το μέσο για να γινόμαστε καλύτεροι, αλλά επειδή η οξύτητα δεν αποκλείει την ομοιότητα, δεν θα απαντήσω στις άδικες επιθέσεις, στους μικρόψυχους χαρακτηρισμούς και στις αβάσιμες κατηγορίες, που δέχομαι αναίτια και απρόκλητα από τον κάθε κ. Λαμπριανό. ΄Εχω κριθεί και κρίνομαι στην πορεία της ζωής μου, επαγγελματικά, κοινωνικά και πολιτικά από τους συμπολίτες μας, από τους θεσμούς, αλλά κυρίως από την συνείδηση μου, γιατί πιστεύω, ότι ηθικό χρέος των πολιτικών είναι να υπηρετούν παραδειγματικά τους θεσμούς και αυτό πράττω σε κάθε μου βήμα . Οι θεσμοί αποτελούν την βάση της σύγχρονης οργανωμένης κοινωνίας, των οποίων όμως δυστυχώς η αξιοπιστία βάλλεται με τέτοιες συμπεριφορές, αντιπαραθέσεις και προσωπικές επιδιώξεις και συμφέροντα. Τελειώνοντας θέλω να πω στον κ. Λαμπριανό αυτά, που είπε ο σοφός Κομφούκιος: «Αν δεν σε επηρεάζουν οι συκοφαντίες, που διαποτίζουν σαν την μούχλα, ούτε οι καταγγελίες, που τρυπούν την σάρκα σαν πληγές, μπορούμε να πούμε, πως βλέπεις μακριά… ….για ό,τι δεν ξέρεις μείνε σιωπηλός...» Και, να είστε κ.Λαμπριανέ σίγουρος, ότι «χαίρομαι και λυπούμαι μόνο για ό,τι αξίζει…».΄Ετσι προχωρώ στη ζωή μου .….για το ηθικό και το δίκαιο. Η ταυτότητα και η ποιότητα του καθενός μας είναι καταγεγραμμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο και ο καθένας γνωρίζει την πορεία του άλλου σε αυτό τον τόπο. Πραγματικά πολλοί συμπολίτες μας απορούν για την εναντίον μου άνανδρη, άδικη και ανήθικη επίθεση, προσωπικά βέβαια δεν θα υποβάλλω τον εαυτό μου σε «κυνήγι μαγισσών», για να αντιμετωπίσω αυτού του είδους τον λαϊκισμό, εκτός πλέον αν χρειαστεί δια της δικαστικής οδού.
Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΡΟΔΟΥ ΦΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΔΙΑΚΟΣ
Η επιστολή του Κώστα Λαμπριανού -Σε όσους παρακολουθούν από κοντά τα κοινά δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η παρούσα δημοτική αρχή, υπό τον Φώτη Χατζηδιάκο, δεν έχει να προσφέρει τίποτε σ’ αυτόν τον τόπο και τους πολίτες του.
Παγιδευμένος στο καταφύγιο της άμετρης ματαιοδοξίας και των πολιτικών ψευδαισθήσεών του ο κύριος Δήμαρχος δείχνει καθημερινά, ολοένα εντονότερα, ότι παραμένει αμετανόητος εκφραστής του μοντέλου διακυβέρνησης που έφερε τη χώρα στον γκρεμό, και τον λαό στη μέγκενη της κατάθλιψης. Εμμονικός, απαλλαγμένος και από το φύλλο συκής, τελείως αδιάντροπα, αποτυπώνει σε λίγες λέξεις, το μέγεθος του ηθικού ελλείμματος που χαρακτηρίζει τον ίδιο και ορισμένους εκ των συνεργατών του.
Προκλήθηκε και δεν απάντησε ο κύριος Δήμαρχος Ροδίων αν είναι, ηθικά και πολιτικά, επιτρεπτό να διατηρεί στο αξίωμα του αντιδημάρχου, και δή επί των οικονομικών, έναν αιρετό συνεργάτη του που παραπέμπεται, με αμετάκλητο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, να δικαστεί από το Τριμελές Εφετείο επί Κακουργημάτων, με το ατιμωτικό αδίκημα της απιστίας σε βάρος του δημοσίου, και εν προκειμένω του Σάββα Διακοσταματίου, πρώην δημάρχου Αφάντου.
Προκλήθηκε και δεν απάντησε, επίσης, όταν οι δημοσιογράφοι του έθεσαν θέμα με αφορμή το άρθρο μου της περασμένης Πέμπτης με τίτλο «πλεόνασμα ανηθικότητας», ίσως μεθοδευμένα από τα εξαπτέρυγά του.
«Δεν καταλαβαίνω» είπε, «αυτή την επί προσωπικού επίθεση, αλλά θα πώ μια κουβέντα μόνον όσον αφορά το σχόλιο και τον τίτλο της τελευταίας επίθεσης, περί ανηθικότητας. Δεν δέχομαι μαθήματα ηθικής μέσα από ανήθικες πρακτικές. Για να μην πω από ανήθικους».
Ούτε λέξη όμως για την ταμπακιέρα. αν, δηλαδή, είναι ηθικά και πολιτικά επιτρεπτό ο αντιδήμαρχος του, Σάββας Διακοσταματίου, να παραμένει στη θέση του αν και υπόδικος για απιστία σε βάρος του δημοσίου, σε βαθμό κακουργήματος.
Είναι όμως και ερώτημα ουσίας: ποιος, αλήθεια, μπορεί να διαβεβαιώσει τον ροδιακό λαό ότι ως διαχειριστής του δημοσίου χρήματος δεν θα διαπράξει, και πάλιν, το ίδιο ή έτερο ατιμωτικό αδίκημα, στον βωμό της ψηφοθηρικής πολιτικής και των πελατειακών σχέσεων της δημοτικής αρχής;
Υπάρχει, επομένως, μείζον ηθικό, πολιτικό και νομικό ζήτημα. Και υπήρξε, κατά την ταπεινή άποψή μου, μέγα λάθος η ουσιαστική κατάργηση του άρθρου του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων που προέβλεπε την έκπτωση και την επιβολή πειθαρχικής ποινής αργίας σε όσους αυτοδιοικητικούς παραπέμπονταν σε δίκη για κακουργηματικά αδικήματα με αμετάκλητο βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών.
Αλλά πάνω και από τους νόμους των ανθρώπων στέκουν οι άγραφοι ηθικοί νόμοι, από τα κλασικά χρόνια έως και σήμερα, όπως κραυγάζει, επί αιώνες, με αρχετυπική σαφήνεια η τραγική ηρωίδα του Σοφοκλή, Αντιγόνη.
Αλαζών, επηρμένος, θλιβερό απομεινάρι μιας άλλης εποχής που ευθύνεται για την εθνοκτόνο παρακμή, ο Φώτης Χατζηδιάκος, αποκαλύπτει με την απάντησή του όχι μόνο ανυπαρξία ηθικής συνείδησης αλλά και υφέρποντα φασισμό. Με αχαλίνωτο κυνισμό εξομοιώνει την κριτική του άρθρου με «επίθεση επί προσωπικού» και την χαρακτηρίζει ως «ανήθικη πρακτική» και «ανήθικον» τον γράφοντα.
Προφανώς, δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ότι είναι ο πρώτος πολίτης αυτού του τόπου, και ότι στα δημοκρατικά πολιτεύματα τα δημόσια πρόσωπα αν δεν επιδιώκουν τη δημόσια κριτική οφείλουν να την αποδέχονται και να την αξιοποιούν προς την κατεύθυνση βελτίωσης της πολιτική τους προς όφελος του λαού. Ως μικρός Πάπας, ο κύριος Δήμαρχος διεκδικεί το «αλάθητο», ενώ το σπαθί του αυταρχισμού του την «ασυλία», τη φίμωση κάθε αντίθετης φωνής.
Αμετανόητος, τελείως αδιάντροπα, περιφρονεί όλους εκείνους τους ψηφοφόρους του που τον εμπιστεύτηκαν με την ελπίδα μιας διαφορετικής πολιτικής, εμπνευσμένης από αρχές και αξίες, απαλλαγμένης από ταπεινά ελατήρια, από πρακτικές και μεθοδεύσεις οι οποίες υποτιμούν την νοημοσύνη των πολιτών.
Και συνεχίζει να προκαλεί, αναλαμβάνοντας ρόλο προστάτη του υπόδικου για κακούργημα «συνεργάτη» του ο οποίος, φρονίμως ποιών, έχει λουφάξει. Όμως, κάθε πολίτης με στοιχειώδη νοημοσύνη είναι βέβαιος πια, ότι δεν μπορεί να ελπίζει στην παρούσα πολιτική αρχή.
Είναι πεπεισμένος ότι ο ίδιος ο κύριος Δήμαρχος και η στενή παρέα των αξιωματούχων του, με συνεκτικό κρίκο την εξουσιομανία δεν έχουν να δώσουν τίποτε σ’ αυτήν την έρμη πόλη, στα χωριά και στον λαό τους.
Καιροσκόποι της πολιτικής αντιπροσωπεύουν ότι απεχθέστερο στα πέτρινα χρόνια της κρίσης, αλλά συνεχίζουν να κτίζουν πελατειακές σχέσεις και ένα δίκτυο προπαγάνδας, ως σανίδα σωτηρίας από τη γενικευμένη κατακραυγή. Να υπενθυμίσω εδώ ότι τυχοδιώκτες και καιροσκόποι της πολιτικής ήταν αυτοί που είχαν υφάνει τον ιστό της διαπλοκής με τα οικονομικά συμφέροντα για να γνωρίσει ο λαός τη βαθύτερη διαφθορά και σήψη.
Η μεγάλη κομπίνα των δημοσίων και εκκλησιαστικών κτημάτων, η οποία, επί χρόνια, απασχολεί την Δικαιοσύνη σε τοπικό επίπεδο δεν θα μπορούσε να συντελεστεί χωρίς την παρέμβαση πολιτικών, χάριν παράνομου πλουτισμού.
Αν, κάποια στιγμή, αποκαλυφθούν τα «ανέκκλητα πληρεξούσια» που φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού από συμβολαιογράφους ο λαός μας θα μείνει άναυδος - είναι βέβαιο. Αλλά αυτή είναι μια άλλη αμαρτωλή ιστορία. Εκείνο που σήμερα είναι αναγκαίο, όσο ποτέ άλλοτε, είναι η ηθική πολιτική, η πολιτική υγεία.
