Κάποιοι ονειρεύονται λαγούς και πέρδικες, άλλοι γουρλώνουν τα μάτια όταν βλέπουν σκάρους και ροφούς!
Η Κάρπαθος πέρα από την ολοζώντανη παράδοση, τους φίλους και τους συγγενείς, με εκείνες τις ατελείωτες χορταστικές αποσπερίες με πρωταγωνιστές τα λυροτσάμπουνα, έχει ένα πάθος που είναι μεταδοτικό κι αυτό είναι η μπάλα!
Το ποδόσφαιρο, που σήμερα έχει την τιμητική του.
Ολοκληρώθηκε ο τελικός του καλοκαιρινού πρωταθλήματος, σε έναν αγώνα θρίλερ που δεν έφτασαν τα 90 λεπτά, μα ούτε και η 30λεπτη παράταση ήταν αρκετή! Το 0-0 κρατούσε γερά και δεν έδινε καμιά λύση.
Έτσι τα πέναλτι και η τύχη έδειξαν τον νικητή!
Το χρυσό πέναλτι για τα Πηγάδια ήταν το έκτο! Αφενός απέκρουσε ο Χατζαντώνης στη βολή του Νισίριου και αφετέρου ο Μηνάς Χαλκιάς τα κατάφερε, λύτρωσε τους θεατές και τα Πηγάδια μετά από 120 λεπτά αγωνίας!
Έτσι για το 2016 το κύπελλο του καλοκαιρινού πρωταθλήματος θα κάνει το γύρο του νησιού, έπειτα θα κολυμπήσει και ακόμη μια φορά θα μείνει στο λιμάνι!
Το τάμα των μπαλουξήδων φαίνεται πως ήταν πιο μεγάλο, αφού όλα τα χωριά, εκτός από την αγωνιστική προσπάθεια, έχουν την Παναγιά ή κάποιον Άγιο, που υπόσχονται τουλάχιστον μια προσευχή και ένα κερί, αν βάλει το χεράκι του! Και Εκείνος πολλές φορές φαίνεται να τους ακούει και να παρακολουθεί από την εξέδρα.
Η υπόθεση «ποδόσφαιρο» στην Κάρπαθο δεν είναι μια ιστορία που την ξεπετάς εύκολα. Το σφύριγμα των αγώνων και η διαδρομή της μπάλας αγγίζει περίπου τα 90 χρόνια!
Μέσα της κουβαλά αναμνήσεις και συγκινήσεις που αφορούν όλους του Καρπάθιους! Σίγουρα δεν υπάρχει σπίτι πάνω στο νησί που να μην έχει δώσει έναν παίχτη σε μια τοπική καλοκαιρινή ομάδα!
Όσο για τις φωνές στις εξέδρες, εκεί τα χωριά μετρούν πραγματικά το πάθος και τη δύναμη τους.
Μια απορία θα προσπαθήσουμε να ξεδιαλύνουμε, πότε έφτασε η μόδα της μπάλας στην Κάρπαθο;
Λοιπόν από τις αρχές τις δεκαετίας του 1930, στα κάτω χωριά, ξεκίνησε ένα παράξενο όμως και τόσο εθιστικό παιχνίδι που δεν γνώριζε ηλικίες, μετρούσαν μόνο τα κότσια και η δεξιοτεχνία.
Ένα τόπι που κλωτσούσε μια παρέα παιδιών και περνούσαν καλά εκείνοι που έτρεχαν μέσα στα χωράφια μα και εκείνοι που τους έβλεπαν!
Ο ιστορικός της Καρπάθου, ο κ. Μανώλης Κασσώτης, θυμάται τους πρωτοπόρους:
Γιάννης Φωκά Οικονομίδη (τότε ήταν δάσκαλος αργότερα έγινε δικηγόρος), τον δάσκαλο Ηλία Γεωργίου Ορφανό και τον Λάζαρο Μιχαήλ Κοσμά.
Αυτοί πρωτόφεραν τη μπάλα και δημιούργησαν την πρώτη ομάδα με το όνομα «Ολυμπιακός».
Πολύ αργότερα και μετά τον πόλεμο, το 1946, από αυτή την ομάδα γεννήθηκε ο σημερινός πρωταθλητής της Δωδεκανήσου, ο Ποσειδώνας Καρπάθου.
Όμως και το καλοκαίρι του 1927, αυτή τη φορά ένας μετανάστης από την Νότια Αφρική, έφερε και μοίρασε μπάλες αλλά και εμφανίσεις στο χωριό του, το Όθος!
Ο Δημήτρης Πηλείδης, όπως αναφέρει η εφημ. Δωδεκανησιακή Αυγή, επέστρεψε στην Κάρπαθο για να παντρευτεί και αυτό ήταν το δώρο του για τους νέους του χωριού του. Στο άψε-σβήσε έφτιαξε ομάδα στο Όθος που ζήλεψαν και τα γειτονικά χωριά και έκαναν ακριβώς το ίδιο. Μάλιστα ο πρώτος αγώνας μεταξύ Οθειτών και Βωλαδιωτών δόθηκε στον κάμπο του Γιά και εκεί νίκησαν οι Βωλαδιώτες!
Η κοσμοσυρροή, όπως αποτυπώνει η εφημερίδα της εποχής ήταν μεγάλη, μικροί και μεγάλοι ήθελαν να δουν και να χαζέψουν το περίεργο κυνηγητό και το σημάδι με τη μπάλα.
Μάλιστα ο συντάκτης του άρθρου δεν παραλείπει να ευχαριστήσει τον Πηλείδη για το δώρο του, αφού ένα τόσο «ανδροπρεπές παιχνίδι ίσως ξεσήκωνε τους νέους από την καφενόβιο νάρκη και την πλαδαρή νωχέλεια»!
Μόλις τρια χρόνια αργότερα, το 1930, οι Ιταλοί θα απογειώσουν το ποδόσφαιρο. Έφτιαξαν γήπεδο στα Πηγάδια, εκεί που σήμερα βρίσκεται η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων (ιδιοκτησία Φ. Σακελλαρίδη) οργάνωσαν μια ομάδα στρατιωτών που αγωνιζόταν απέναντι στην τοπική ομάδα των Πηγαδιωτών! Όταν κέρδιζαν οι Πηγαδιώτες ο Λάζαρος Κοσμάς φώναζε
«νικήσαμε τους Ιταλούς»!
Όπως θυμάται και καταγράφει ο Μανώλης Κασσώτης, όσο μεγάλωνε η στρατιωτική δύναμη των Ιταλών στο νησί τόσο πλύθαιναν οι ομάδες!
Οι Ιταλοί άφηναν στην άκρη τα όπλα, άλλωστε δεν ήταν πλασμένοι για αυτά και οργάνωναν πρωτάθλημα, μα εκείνα τα χρόνια ήταν η κύρια διασκέδαση των παιδιών, που παρακολουθούσαν με μανία αυτούς τους αγώνες.
Ότι δεν κερδίζεται με όπλα, σφαίρες και διαταγές, δηλαδή η εκτίμηση, ο σεβασμός, η άμιλλα και η φιλία, το κατάφερνε μια χαρά το ποδόσφαιρο, μια τίμια μπάλα.
Ανάμεσα στους καλούς Ιταλούς παίκτες ήταν και ο ωραίος Leoni, που έπαιζε έξω δεξιά με τη Roma και τη Β’ Εθνική της Ιταλίας και εκτός από τους αντιπάλους είχε κάψει στο νησί και κάποιες καρδιές.
Αυτοί οι προπολεμικοί αγώνες άφησαν πολύ ισχυρές αθλητικές αναμνήσεις στους Καρπάθιους και από εκεί φαίνεται πως μεταδόθηκε το ατίθασο μικρόβιο της καρπάθικης μανίας με τη μπάλα!
Τίποτε λοιπόν δεν γίνεται τυχαία, ειδικά τα τελευταία χρόνια το επίσημο αθλητικό σωματείο του νησιού, ο Ποσειδώνας, είναι ο σημαντικότερος πρεσβευτής της Καρπάθου.
Δεν είναι μονάχα οι νίκες και τα τρόπαια, είναι το ήθος και η αξιομνημόνευτη αθλητική συμπεριφορά των παικτών και των ανθρώπων του, μα είναι τόσο βαρύ το παρελθόν που κουβαλούν στις πλάτες τους.
