Η θεατρική παράσταση «Κοντζές και Διωματάρης», αντίδοτο στην σκληρή καθημερινότητα μας…Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Για τρεις ημέρες το Δημοτικό Θέατρο γέμισε από χαρά και χειροκροτήματα. Ένα φευγιό από την στεγνή καθημερινότητα. Η θεατρική παράσταση «Κοντζές και Διωματάρης» που παρουσίασε η Θεατρική Ομάδα της Αδελφότητας Κρητών Ρόδου «Ο Ψηλορείτης» του συντοπίτη μας Γιάννη Νιωτάκη ήταν βάλσαμο στην περιρρέουσα μουντάδα της εποχής. Το «παίξιμο» της κρητικής διαλέκτου παρουσιάζει την κρητική ζωή στα θεατρικά αποσπάσματα ως καλοφτιαγμένη κωμωδία με στοιχεία παρωδίας. Έρχεται ως αντίδοτο στις προσκλήσεις των καιρών για να προσφέρει λίγο ξεγνοιασιά στο κύμα της εσωστρεφείας. Η σκηνοθεσία, τα σκηνικά, η μουσική, ο αυθορμητισμός και η αγνότητα των ηθοποιών συνθέτουν σκηνές που προσφέρουν τη διαδραστικότητα μεταξύ σκηνής και αίθουσας, ηθοποιού και θεατή. Η Αδελφότητα Κρητών Ρόδου η οποία έχει επίκεντρο τον άνθρωπο είναι πιστή στις αξίες του πολιτισμού και πάντοτε χορηγεί την διατύπωση των ηθών και εθίμων ως παράμετρο αναζωογόνησης και αναθέρμανσης του πολιτισμού. Οι κεντρικοί ρόλοι ανατίθενται στους μεσήλικες «Κοντζέ και Διωματάρη» ή άλλως στο νεανίζοντα και στον ομορφονιό. Πάνω σε αυτούς περιπλέκεται μια μυθοπλασία με σκέρτσα και παιγνιδίσματα μεταξύ σόκιν και αυτοσαρκασμού, μεταξύ αλήθειας και ψέματος ικανά να μαγέψουν το κοινό με την αθωότητα των πρωταγωνιστών. Νικώντας τη μιζέρια και τη δυστυχία, απορρίπτοντας τον οίκτο και τον πόνο μεταφέρουν στον θεατή αυτό που όλοι μέσα μας έχουμε κρυμμένο, το πλησίασμα στον άλλο. Είναι το πνεύμα των χωριών μας όπου όλοι μαζί έρχονταν να λύσουν τα προβλήματα τους, όλοι μαζί διασκέδαζαν και ο καφενές αποτελούσε την μικρή βουλή. Εκεί μέσα γίνονταν οι αρραβώνες, τα λογοπαίγνια, τα οικονομικά νταλαβέρια, οι πολιτικές συγκεντρώσεις. Η ζωή των χωριών μας διακρινόταν για την αλήθεια, το μπεσαλίκι, τη λεβεντιά, την ορθότητα, τη φιλία και το σμίξιμο. Στοιχεία που τα διακρίνουμε έντονα στη θεατρική παράσταση γιατί αυτά (δυστυχώς) έχουν κρυφτεί βαθιά μέσα μας από την οικονομική κούρσα του νεοπλουτισμού και εφήμερου. Η τοπικότητα κουρασμένη από τις διεισδύσεις των ξένων «παγκόσμιων» ηθών και επηρεασμένη από την κουλτούρα του Mac Donald και του smart phone έχει υποχωρήσει τόσο όσο να διαμορφωθούν νέα κανόνες και αρχές. Η αρχή της απομίμησης και του paste copy, η αρχή της απόστασης μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και τα σύγχρονα κινητά τηλέφωνα όπου η συνομιλία μετατρέπεται σε ψυχρά μήνυμα και sms, γινόμενη παράλληλα άψυχη και άνευρη καταρρίπτονται δυναμικά από την αμεσότητα των ηθοποιών με την πλατεία στην αναφερόμενη παράσταση, την περιγραφή της αυθεντικότητας, την απόδειξη της γνησιότητας έναντι της περιρρέουσας πλαστότητας. Όταν είμαστε αυθεντικοί, εγκαταλείπουμε το φόβο ότι είμαστε ανεπαρκείς ή αδύναμοι. Ακόμα κι αν έχουμε ανεπάρκειες, οφείλουμε να τις αναγνωρίσουμε και να τις αντιμετωπίσουμε με ανάπτυξη γνώσεων και την παιδαγωγική. Η αυθεντικότητα ανοίγει το δρόμο προς μια ουσιαστική ελευθερία, την ελευθερία του μην χρειάζεται να προσποιείσαι, να αλλάζεις επιδερμικά, να μην χρησιμοποιείς την πλάνη ως εργαλείο, να μην πιέζεις το εγώ σου στην στρεβλή κατεύθυνση των αξίων σου. Και ο Λόγος της παράστασης το χάρισε απλόχερα σε όλους εμάς που είχαμε τη χαρά να δούμε το έργο, να απολαύσουμε την τσαχπινιά, να χαρούμε την ανθρωπιά, να καλλιεργήσουμε το εγώ μας, να αναγνωρίσουμε την αυθεντικότητα…