Νικήτας Καβουκλής, ένας μοντέρνος άνθρωπος, του Μανώλη Δημελλά

Ο Νικήτας είναι ναυτικός, ψαράς και δεν κρύβεται, θέλεις δε θέλεις θα τον προσέξεις! Κάνει μανικιούρ και πεντικιούρ, κόβει και βάφει τα μαλλιά της γυναίκας του, ανοίγει φύλο για τυρόπιτα, φτιάχνει κουλούρες και δεν σταματά εκεί! Φτιάχνει λαχανοπίτια, φροντίζει με επιμέλεια το σπίτι και μαγειρεύει με τέτοια όρεξη που θα ήθελες να είσαι κοντά, για να δοκιμάσεις, να τεστάρεις τις γνώσεις και την έμπνευση του και να τον βαθμολογήσεις! Ακόμη και στο facebook, μέσα από την προσωπική του σελίδα, παρουσιάζει πολλές φορές βήμα-βήμα, όλες τις δράσεις του και ξεχωρίζει!  
Στην εποχή που ψάχνουμε με αγωνία την ευρυχωρία και υπερασπιζόμαστε με τόσο πάθος την προσωπική ελευθερία, όσο και την ιδιωτικότητα του άγνωστου γείτονα, σήμερα είναι απαραίτητη ανάγκη να δείξουμε με θάρρος το αληθινό μας πρόσωπο και ο Νικήτας Καβουκλής, με τον εφηβικό αυθορμητισμό, την ειλικρίνεια και το πηγαίο χιούμορ του, μεταμορφώνεται σε έναν από τους πιο μοντέρνους, ουσιαστικούς και γόνιμους ανθρώπους.
Θαλασσινός, με καταγωγή που κρατά από την Κάλυμνο, όμως γέννημα-θρέμμα της Καρπάθου, είναι γιος του Σκεύου και της Φωτεινής.
Ο Καλύμνιος πατέρας του βρέθηκε στην Κάρπαθο από το 1926, ήταν τότε μόλις δεκαπέντε και πλήρωμα στο καΐκι του καπετάν Περούλη. Ένας ξαφνικός πονόδοντος έφερε την πιο σπουδαία γνωριμία! Στον οδοντίατρο, εκεί είδε και ερωτεύτηκε με μια ματιά την Αννούλα και δυο χρόνια αργότερα, στα 17μιση, επέστρεψε με τη δική του βάρκα και τη ζήτησε, στεφανώθηκαν και από τότε έζησαν μαζί στο λιμάνι της Καρπάθου.
Τέταρτο παιδί από τα έξι, ο Νικήτας γεννήθηκε τα χρόνια της Αγγλοκρατίας, το 1945, από τότε σε ότι κι αν έκανε φρόντιζε να έχει μέσα και λίγο το χρώμα και το άρωμα της θάλασσας!
Δημοτικό, λίγες τάξεις από το Γυμνάσιο, μέχρι τις 13 του Μάρτη 1955 και τότε ήρθε εκείνο το αναπάντεχο κακό, που σκόρπισε ανείπωτη θλίψη. Ο χαμός του πρωτογιού της φαμίλιας στο τραγικό ναυάγιο του φορτηγού πλοίου “Ιάσονα”.
Για τον Νικήτα το ναυτικό φυλλάδιο ήρθε βιαστικά, έτσι κι αλλιώς η δουλειά ήταν παραπάνω από δεδομένη για όλα τα αρσενικά παιδιά, έπρεπε βλέπεις να βοηθήσουν τη φαμίλια να βγάλει πέρα τον κάβο της ζωής μέσα στη μεγαλύτερη, τη πιο άγρια φουρτούνα.
Ξεκίνησε καμαροτάκι, μέσα στο πλοίο της άγονης γραμμής. Με το Άνδρος να πιάνει 30 λιμάνια μαζί με την Κάρπαθο και να έχει μέρα-νύχτα στο πόδι όλο το πλήρωμα! Συνέχισε για λίγο με τον θρυλικό Ταξιάρχη, το καϊκι του Φελλουζή, έπειτα μπήκε στο κρουαζιερόπλοιο Ρομάντικα του Χανδρή, στη γραμμή Βενετία-Χάιφα και πέρασε στο Ακρόπολις του Τυπάλδου.
Ανήσυχο πνεύμα δεν κάθησε να βράσει τα αυγά του! Ταξίδεψε για την Αμερική, πλήρωμα σε ένα φορτηγό του Καλλιμανόπουλου, αλλά είχε τον κρυφό σκοπό του. Έμεινε λαθραίος στην πολύβουη στεριά και εκεί γνώρισε τη 17χρονη Φωτεινή του. Την είδε μονάχα τρεις φορές, εκείνος μόλις στα 24, όμως από την πρώτη είχε σιγουρευτεί, αυτή ήταν η γυναίκα της ζωής του.
Μαζί από το 1969 μέχρι σήμερα, 47 χρόνια και προχωρούν! Κι όμως όταν ο Νικήτας περιγράφει τα περασμένα καταφέρνει να δίνει γεύση, κάτι από τη μυρωδιά μιας αλλοτινής εποχής, φορτωμένης με θαλασσινό ιώδιο. Άλλωστε τι μάγειρας θα ήταν αν δεν το κατάφερνε;
Στα παιδικά του χρόνια μεγάλωσε με εκείνες τις θεότρελες βουτιές από τα βράχια του Επαρχείου. Η αποκοτιά εκείνων των χρόνων ήταν απίστευτη. Μικροί και μεγάλοι έβγαζαν βλήματα, από φορητά όπλα ή ακόμη και κανόνια, άσκαστες οβίδες που ήταν θαμμένες και ξεχασμένες μέσα στη θάλασσα και έπειτα, αφού έπαιρναν το μπαρούτι, πουλούσαν για πενταροδεκάρες το μπρούτζο.
Πόσοι δεν έχασαν δάχτυλα, χέρια ακόμη και τη ζωή τους πάνω σε μια τέτοια προσπάθεια.
Τα παιδικά χρόνοι του Νικήτα ξοδεύτηκαν γύρω και μέσα στη θάλασσα, πρώτα πάνω στον “καπετάν-Μανώλη” και από το 1948 πάνω στον  “Άγιο Ιωάννη”, το σκάφος του ναυτικού πατέρα του. Μα ο Σκεύος είχε εμπειρίες ακόμη και σαν ναυαγός!
Ο Σκεύος Καβουκλής και ο Γιώργος Καφετζής, ήταν οι δυο επαγγελματίες ψαράδες με καταγωγή από την Κάλυμνο, τους θυμάται να κυερνούν, να ετοιμάζουν τα σκάφη τους μέσα στο λιμάνι της Καρπάθου.
Μα τότε όλα τα έφτιαχναν με τα χέρια, από τα δίχτυα και το μολύβωμα τους, μέχρι το καλαφάτισμα και την περιποίηση της βάρκας, τίποτε δεν υπήρχε έτοιμο και κρεμασμένο στις βιτρίνες των καταστημάτων.
Ο Νικήτας δεν λησμονεί τις πιο μικρές λεπτομέρειες και μας δίνει μια γεύση από εκείνα τα ψαρέματα, στα πρώτα χρόνια της απελευθέρωσης του νησιού:
“Το ψάρι εκείνα τα χρόνια ήταν πιο εύκολο, θυμάμαι βγαίναμε μια βόλτα έξω από την Αμμοπή και επιστρέφαμε φορτωμένοι με 10 τελάρα μπαρμπούνια! Πολλές φορές δεν υπήρχαν χρήματα, ξεμέναμε και από πάγο, αλλάζαμε λοιπόν πράμα με πράμα τη ψαριά μας!  Μα και σήμερα υπάρχει ψάρι, μόνο που πρέπει να ξέρεις και χρειάζεσαι τα διπλάσια και τριπλάσια εργαλεία για να το βγάλεις”. 
Πρωτοπόρος και στο ψαροτούφεκο! Θυμάται ακόμη δυο πρωτοπόρους του υποβρυχίου ψαρέματος, τον Γιώργο Παραγυιό, τον κουρέα, μα και τον δάσκαλο Γιάννη Διακολιό, από το χωριό Σπόα.
Το πιο σπουδαίο δεν ήταν το βάθος και η μεγάλες ανάσες, αφού όπως τονίζει, “ξέραμε ότι αν δεν ήταν στον ένα βράχο το ψάρι σίγουρα θα το βρίσκαμε στον επόμενο”.
Το απίστευτο ήταν ο χειροποίητος εξοπλισμός των Καρπάθιων ψαροτουφεκάδων, αφού σχεδίαζαν και έφτιαχναν όλα τα εργαλεία με τα χέρια τους!
“Εμείς, από μικρά παιδιά, φτιάχναμε τα δικά μας ψαροτούφεκα και τις μάσκες μας! Ξύλινα ψαροτούφεκα και μάσκες από λάστιχα αυτοκινήτου δεμένα με ένα κομμάτι γυαλί”!
Μονάχα το μυστικό της κατασκευής μιας τέτοιας παράξενης μάσκας δεν θέλει να μας αποκαλύψει και έχει κατά νου να φτιάξει ένα τέτοιο σετ, όπλο και μάσκα, για να μάθουν οι νεώτεροι πως κυνηγούσαν μόλις πριν λίγα χρόνια.
Τότε, τις δεκαετίες του 1940 και του ’50, το νησί είχε πολλούς ερασιτέχνες ψαράδες, δεν υπήρχε σοβαρός θαλασσινός έλεγχος κι ο δυναμίτης πήγαινε σύννεφο, όμως ένα πολύ βαρύ αντίτιμο αίματος ήταν το πιο πικρό αντάλλαγμα. Το παράνομο ψάρεμα έφερε δεκάδες θύματα.
Μικρό παλικαράκι, το '59, δούλεψε και στα έργα του λιμενοβραχίονα των Πηγαδίων που εκείνη την εποχή κατασκευαζόταν. Μώλος δεν υπήρχε και το πλοίο δεν μπορούσε να δέσει στο λιμάνι, έριχνε λοιπόν άγκυρα στη συνήθως απάνεμη περιοχή του Βρόντη και ξεφόρτωνε σε βάρκες τους ανθρώπους, τα ζώα και τα εμπορεύματα. Με ένα τάλιρο, 5 δραχμές το κεφάλι, γινόταν η μικρή μεταφορά που πολλές φορές ήταν μια εξτρά ταλαιπωρία.
Παντρεύτηκε τη Βωλαδιώτισα Φωτεινή του το 1969, επέστρεψαν στην Κάρπαθο και ξαναγύρισαν, όμως αυτή τη φορά ο Νικήτας διάλεξε ένα πλοίο για την Αμερική, ήθελε η διαδρομή να μείνει αξέχαστη στην κυρά του. Επιβιβάστηκαν στο ιταλικό υπερωκεάνιο “Χριστόφορος Κολόμβος” και έκαναν ένα μακρύ 12ημερο ταξίδι, έτσι  η σύζυγος του απέκτησε αρκετές εμπειρίες από μια διασκεδαστική θαλασσινή περιπέτεια.
Ένα ήταν σίγουρο μέσα στο μυαλό του, δεν θα γινόταν πιατάς!
Πέρασε από τέτοιες δουλειές, όχι πως ντρεπόταν κάθε άλλο, όμως είχε καθαρίσει πολλές κουζίνες στα νιάτα του και έψαχνε κάτι καλύτερο.
Ήδη μιλούσε τα Εγγλέζικα, λίγα Ισπανικά, λίγα Ιταλικά και η πεντάχρονη θητεία στα βαπόρια ήταν αρκετή για να έχει αέρα. Άλλωστε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ήταν πάντοτε το νησί του! Είχε κληρονομήσει τη ναυτοσύνη από τον πατέρα και μαζί με αυτήν πήρε και την αγάπη για τη μουσική, αφού έπαιζε ήδη ακορντεόν και μάθαινε ολομόναχος μπουζούκι.
Ο επιχειρηματίας Νικόλαος Βασιλαράς, είναι ο άνθρωπος που τον βοήθησε και  όταν θυμάται τα πρώτα βήματα στην Αμερική, δεν παραλείπει να τον μνημονεύσει. Έγινε παραμάγειρας στα σαλατικά, σε ένα πραγματικά τεράστιο μαγαζί, με 500 καθίσματα και 35 σερβιτόρους. Ο Βασιλαράς ήταν ο μοναδικός που τον βοήθησε και όπως λέει θα έπρεπε να τον έχει κάδρο στο σπίτι του!
Ο Νικήτας Καβουκλής εργάστηκε στην Αμερική από το 1969 μέχρι το 1992, όλα τα χρόνια μέσα σε κουζίνες και εστιατόρια.
Από το ρέστοραν New Star, που ήταν συνεταίρος συνέχισε τη σκληρή δουλειά σε πολλές επιχειρήσεις Καρπάθιων.
Με την επιστροφή  στο νησί δόθηκε ολοκληρωτικά στην πρώτη του αγάπη, τη θάλασσα. Αγόρασε αμέσως τον “Κολοκοτρώνη” και δυο χρόνια αργότερα κατασκεύασε το σκάφος που έχει ακόμη και σήμερα, το 8.40 μέτρων “Καπετάν Σκεύο”.
Όπως μάς λέει, η θάλασσα της Καρπάθου δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση, πολύ συχνά δυσκολεύει τους ναυτικούς που πρέπει να έχουν εμπειρία, γνώση και δυνατά εργαλεία. Δεν φτάνει να λες πως είσαι ψαράς, πρέπει να το αποδείξεις με πράξεις και αποτελέσματα. 
“Υπήρχαν μέρες που έβαζα 200 μίλια γύρω από την Κάρπαθο, ήθελα να εντοπίσω τους ψαρότοπους, μα είχα φέρει εργαλεία, δορυφορικά συστήματα και τα δούλευα κρυφά”.  
Ένας Βλάχος 88 κιλά και 14 φελιζόλ γεμάτα σκαρδούπια, ήταν μονάχα σε μια ψαριά του! Στην εύλογη απορία, αν είναι αλήθεια πως οι ψαράδες είναι οι μεγαλύτεροι ψεύτες, ο Νικήτας δίνει τη δική του απάντηση:
“Συνήθως οι ερασιτέχνες έχουν κρυφή ανάγκη και κάνουν πιο πολλά και πιο μεγάλα τα ψάρια τους. Για παράδειγμα ένα ψαράκι μισό κιλό, μέχρι να φτάσει στη στεριά, στα λόγια μπορεί να πάρει βάρος! Και να γίνει τρία κιλά! Όμως ο επαγγελματίας δεν έχει κανένα λόγο να πει ψέμματα, άλλωστε το συνάφι μας τα γνωρίζει όλα! Και μια και μιλάμε για ψαράδες, εδώ, στο νησί έχουμε δυνατούς, μα ξεχωρίζω τον Γιώργο Μιχαλαριά, αυτός ο ψαράς  έχει γνώση για όλα τα ψαρέματα και ξέρει να δουλεύει μέσα στους δικούς μας θαλασσινούς δρόμους”.
Η θάλασσα και το ψάρεμα είναι ένα με τη ζωή του Νικήτα Καβουκλή, αλλά  και στη στεριά έχει θάρρος, καταπιάνεται με ένα σωρό διαφορετικά πράματα, δεν λέει όχι! Θέλει να μαθαίνει, δεν βαρυγκωμά, ούτε αποφεύγει τις δουλειές του σπιτιού. Και το σπουδαιότερο δεν κρύβεται, ούτε ντρέπεται για ότι κάνει.
Κι ας λένε οι φίλοι του ότι “ο Νικήτας χαλάει τη πιάτσα”! Ευτυχώς τα βήματα του αφήνουν δυνατά χνάρια!
Ξεχωρίζει γιατί όχι μόνο δεν κρύβει τις επιλογές τους, μα καμαρώνει για αυτές και γίνεται πρότυπο αυθεντικότητας, εξέλιξης και προόδου. 
Περισσότερα για το ναυάγιο του Ιάσονα:
http://www.verena.gr/content/%CE%B7-%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B5-t%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%8E%CE%BB%CE%B7-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC