Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις έναν Καρπάθιο από κάτω! Αυτή η φράση δεν είναι η υπερβολή κι αν υπάρχουν αμφιβολίες αρκεί ένα ψάξιμο στο κοντινό περιβάλλον. Κάπως έτσι θα συναντήσεις και το Γιώργο Σακελλάρη με το καθαρό νησιώτικο πρόσωπο και τη φιλότιμη ανοιχτή καρδιά.
-Η επιχείρηση του είναι πρώτη πρώτη, όπως μπαίνουμε στην κρεαταγορά του Πειραιά.
Ο Γιώργος βαστάει από την Όλυμπο, μπορεί να μην έχει περπατήσει ποτέ στην Κάρπαθο κι όμως διαλαλεί μέσα σε όλη τη πιάτσα την καταγωγή του! Φωνάζει δυο κουβέντες, όπως λέει τις άφησε κληρονομιά ο Ολυμπίτης παππούς του: Εμείς οι Καρπάθιοι δεν κλέβουμε και δεν λέμε ψέμματα...φουσκώνει τα πνεμόνια του και καμαρώνει κι αν τύχει να βρεθεί κάποιος δύσπιστος που διαφωνεί, μα τότε είναι έτοιμος να ξεκαθαρίσει τη κατάσταση!
Και το Σακελλάρης; από που να βγαίνει αυτό το όνομα;
μα από το μακελλάρης που θα πει χασάπης. Αυτό είναι περασμένο, χτισμένο βαθιά μέσα στο πετσί αυτού του Καρπάθιου, αφού μεγάλωσε μέσα σε ακονισμένα μαχαίρια! Σε φαμίλια που ήταν πάντα χασάπηδες! (για να δούμε τι λένε και τα λεξικά: Ο σακελάριος ήταν βυζαντινός Εκκλησιαστικός τίτλος:, λατ. sacellarius-βαλαντιοφύλακας, θησαυροφύλακας. Κι όμως στα Λατινικά macellarious: ήταν ο σφαγέας ζώων, ο χασάπης).
Ήταν μόλις έξι χρονών, τότε ο Γιώργος πρωτοέπιασε το μαχαίρι και έσφαξε μια γαλοπούλα και από τα εφτά του μπήκε σε γραμμή παραγωγής, με κατσίκια, πρόβατα ακόμη και μεγάλα μοσχάρια να πέφτουν στα χέρια του! Όλα έχουν μυστικά και ιδιαίτερη τέχνη. Αλλά αυτά θα τα πιάσουμε σαν έρθει η ώρα τους.
Η ιστορία ξεκινά στο τέλος του 19ου αιώνα με την οικογένεια Σακελλάρη,
ο προπάππους και η προγιαγιά, με τους τέσσερις γιούς και μια κόρη να φεύγουν από την Όλυμπο της Καρπάθου, πολύ πριν να πάρουν Ιταλική ταυτότητα, ξεκίνησαν όταν ακόμη τα νησιά ήταν σε Τουρκική κτήση. Έψαχναν καλύτερη τύχη και βρέθηκαν σε ένα πολύ μεγαλύτερο Ελληνικό νησί, μια μόλις ανάσα από την Αθήνα.
Η φαμίλια των Σακελλάρηδων βρήκε ένα νέο και φιλόξενο τόπο στην Εύβοια. Στην Χαλκίδα συνέχισαν να κάνουν ότι γνώριζαν από τα γεννοφάσκια τους, ήξεραν τη τέχνη του σφαγέα, του χασάπη. Δεν ήταν οι μοναδικοί εσωτερικοί μετανάστες, εκεί βρέθηκε αρκετές οικογένειες, όπως οι φαμίλιες Αθηναίου και Ιωαννίδη.
Ειδικά ο ένας γιος, ο Γιώργος Σακελλάρης, ανακατεύτηκε αμέσως με μάντρες ζώων και μπήκε στα σφαγεία. Άντρας με τσαγανό και αντρειοσύνη μια φορά αντίκρυσε τη γυναίκα της ζωής του μα ήταν αρκετή! Είδε τη Μπουμπουκάκενα (έτσι λέγαν εκείνο το τσαχπίνικο μικρόσωμο κορίτσι) να χορεύει σε ένα πανηγύρι και του πήρε, του ξεσήκωσε τα μυαλά.
Πρώτα τη ζήτησε από του δικούς της, μα φαίνεται πως υπήρχαν διαφωνίες! Κι αυτός την έκλεψε, ήθελε δεν ήθελε, άρπαξε την Σωτηρία Χρυσίου και από αυτό το ζευγάρι βγήκαν 8 παιδιά που μπορεί να ταξίδεψαν μια δυο φορές για τα Δωδεκάνησα και να μην γνώρισαν την Κάρπαθο, όμως πάντα τη μελετούσαν και φούσκωναν από την περηφάνια.
Ο ένας γιος, ο Μιχάλης, χασάπης κι αυτός, παντρεύτηκε την Παρασκευή Σδούκου και από αυτό το ζευγάρι βγήκε ο Γιώργος, που γεννήθηκε το 1951 και σήμερα συναντάμε από τους πρωταγωνιστές στην κρεαταγορά του Πειραιά.
Στην Χαλκίδα ο πατέρας, ο Μιχάλης Σακελλάρης, έκαμε μεγάλα ανοίγματα και πολλές επιχειρήσεις, όλες είχαν σχέση με μάντρες ζώων και εμπόριο κρεάτων. Μέχρι που το 1968, μέσα σε κείνη τη μεγάλη έλλειψη κρεάτος, έφτασε στη Νότιο Αφρική και έφερε 3 καράβια φορτωμένα εμπόρευμα. Αντιμετώπισαν μεγάλα προβλήματα στη διάθεση των προιόντων, τότε χάθηκε μια περιουσία και η οικογένεια αποφάσισε να κάνει ένα καινούριο άνοιγμα, αυτή τη φορά διάλεξαν την πρωτεύουσα. Από τις αρχές του ´70 ο Πειραιάς έγινε το μόνιμο σπίτι τους.
Ήταν Σεπτέβρης του 1973, τότε που ο Ολυμπιακός έπαιξε με την Μπενφίκα, έχασε και αποκλείστηκε. Το θυμάται σα ναναι σήμερα ο Γιώργης, είχαν ήδη ξεκινήσει τη δουλειά στην επιχείρηση, ήταν στην οδό 2ας Μεραρχίας και Φίλωνος, μέσα στη καρδιά της Τρούμπας. Εκεί ήταν το φημισμένο κρεοπωλείο του Σακελλάρη.
Μέσα στα νυχτερινά μαγαζιά, τότε ήταν ακόμη έφηβος όταν γνωρίζει τους μάγκες του λιμανιού, μαθαίνει για τους προστάτες, τις μοιραίες γυναίκες της νύχτας, ξεχωρίζει ακόμη και τους κρυφούς ή τους φανερούς πελάτες, εκείνους που διψούν για διασκέδαση και μπαινοβγαίνουν σα λυσσασμένοι από τα κακόφημα υπόγεια.
Οι πραγματικοί μάγκες ήταν με ψιλοτάκουνο μαύρο παπούτσι, τα γυαλισμένα σκαρπίνια τους ήταν από σεβρό δουλεμένο δέρμα, δηλαδή το κατσικίσιο, μας εξηγεί ο Γιώργος, για να το μάθουμε και έτσι να μην το μπερδεύουμε! Αυτοί οι νταβατζήδες έκαναν μπαμ από μακριά, πάντοτε φορούσαν κατάμαυρο κουστούμι και είχαν ένα άσπρο μαντηλάκι στο μικρό τσεπάκι του σακακιού. Δεν άφηναν νύχια, ενώ από μακριά έλαμπε, άστραφτε και ξεχώριζε το μονόπετρο δαχτυλίδι τους, μάλιστα κάποιοι φορούσαν ένα ολόχρυσο με βασιλικές κορώνες! Και αλοίμονο σου, αν τυχόν έβριζες το Βασιλιά, μά τότε δύσκολα θα γλύτωνες από τα χέρια τους. Προστάτες, με σκληρούς νόμους και άγραφους κανόνες, κάθε τόσο γινόταν και ένα μαχαίρωμα μπροστά στα μάτια του Σακελλάρη. Άραγε ο καβγάς ήταν για την πελατεία στα μαγαζιά ή για το μπαρμπούτι; Αίμα στα πεζοδρόμια, ενώ τα ζάρια κάθε νύχτα άναβαν στις χούφτες και έπαιρναν φωτιά!
Ξημέρωνε και όλοι μαζί, νταβατζήδες, σερβιτόροι, βασιλιάδες και εφοπλιστές, περνούσαν από το χασάπικο του Σακελλάρη. Ο Γιώργος πολλές φορές μετέφερε τις παραγγελίες στα σπίτια, έφτανε ακόμη και στα κότερα τους, που ήταν δεμένα στη Μαρίνα Ζέας. Θυμάται πρόσωπα και πράγματα, τις μυθικές και πιο κρυφές στιγμές της Τρούμπας! Αλλά για αυτά, τα προσωπικά, δε κάνει να μιλάμε!
Έπειτα ήρθε ο Σκυλίτσης, το ξεκαθάρισμα της Τρούμπας και όπως γίνεται πάντα από τις επόμενες διψασμένες γενιές που ακολουθούν, έρχεται εκείνη η σχεδόν μοιραία ανάγκη, για μια δήθεν (ίσως αληθινή;) ανθρώπινη εξέλιξη.
Ο Γιώργος Σακελλάρης μπορεί να μην έχει πτυχία και στοίβες από διπλώματα, όμως έχει σπουδάσει τη ζωή μέσα από τη δύσκολη, γεμάτη αίμα, δουλειά του. Ανήσυχος, ειλικρινής στην αυτοεξομολόγηση και κυρίως παθιασμένος για νέα ξεκινήματα, έτσι το 1977 θα βρεθεί στο Σεράγεβο (τότε Σερβία) εκεί θα μείνει μέχρι το 1981 και θα έχει το μονοπώλιο για την επιλογή κρεάτων που φθάνουν στην Ελλάδα. Δεν είναι το μοναδικό ρίσκο που θα σηκώσει, ταξιδεύει και δουλεύει στη Γερμανία (1982), παράλληλα η οικογένεια θα αναλάβει τα σφαγεία της Χαλκίδας και θα ανοίξει μέσα στην κεντρική λαχαναγορά, στο Ρέντη, ένα καινούριο κρεοπωλείο. Λίγα χρόνια αργότερα θα έρθει το πιο μεγάλο σχέδιο, μια τεράστια χοιροτροφική μονάδα στη Βοιωτία, όμως η επιχείρηση δεν είχε τύχη, βρέθηκαν ακόμη και αρχαίοι τάφοι μέσα στα χωράφια. Οι καθυστερήσεις έκαναν τις τεράστιες επιδοτήσεις να χαθούν και η επιχείρηση να μείνει στα χαρτιά.
Το πρώτο κρεοπωλείο της οικογένειας, αυτό που ήταν στη τρούμπα, παρέμεινε ανοιχτό μέχρι το 2002. Από το 2010 ο Γιώργος Σακελλάρης αλλάζει πόστο και βρίσκεται σταθερά στην είσοδο της κεντρικής κρεαταγοράς του Πειραιά με αριθμό μητρώου Νο2, είναι ένας από τους αρχαιότερους παραδοσιακούς κρεοπώλες του Πειραιά. Μια στιγμή, να ξεκαθαρίσουμε κάτι, άλλο χασάπης κι άλλο κρεοπώλης! Ο Χασάπης διαλέγει τα ζώα, γνωρίζει το κρέας και έχει την απαραίτητη άδεια για να μπει στο σφαγείο. Ο κρεοπώλης εμπορεύεται το κρέας.
Αυτός ο Καρπάθιος είναι γνωστός σε όλο το λιμάνι και για έχει φίλους έχει κάθε καρυδιάς καρύδι! Πρώτα από όλα μετρά η επιστοσύνη, το ήθος και η τιμιότητα, μετά έρχονται οι τίτλοι και οι περγαμηνές.
Προτείνει, διαλέγει και κόβει το κρέας μπροστά στους πελάτες, μιλά και καμαρώνει τα Ελληνικά προϊόντα, μα όταν δει κάποιον με άδειο πορτοφόλι, τότε αποτραβιέται, στέκει παραπέρα, γεμίζει μια τσάντα με την πραμάτεια του και την προσφέρει χωρίς να περιμένει τίποτα. Δεν μετρά το χρώμα του διαβατηρίου, ούτε η καταγωγή, για τον Γιώργη το χνώτο της φτώχειας έχει ίδια μυρωδιά. Εκεί βάζει πλάτη!
Δεν ψάχνει προβολές, αναγνωρίζει το άγριο πρόσωπο της ανέχειας, ντρέπεται για την κατάντια μας.
Βλέπεις όταν δουλεύεις όλη μέρα στο πεζοδρόμιο δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου στη σκληρή πραγματικότητα. Τότε δεν έχεις επιλογή, αφήνεις στην άκρη περιττά πολιτικά και φιλοσοφικά λόγια και απλώνεις τα χέρια στις ανοιχτές πληγές του άγνωστου γείτονα, μα που ξέρεις, πιθανόν αύριο να είμαστε εμείς που θα ψάχνουμε με άδειες τσέπες.
Κι όμως δεν είπαμε για την μεγάλη του αγάπη! Έναν έρωτα που ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια στην Εύβοια, εκεί είχε έναν μπάρμπα, θείο της μητέρας του, τον καπετάν Παπαφλέσσα με το όνομα. Ήταν αντάρτη, από κείνους που πολέμησαν τους Γερμανούς, αυτός είχε λατρεία με τα άλογα! Εκείνος του χάρισε το πρώτο του αραβανάτο, τον Ρόμελ!
Ο Γιώργος Σακελλάρης σα να πήρε το μικρόβιο μέσα του και παθιάστηκε, δέθηκε με το πιο όμορφο πλάσμα του πλανήτη μας.
Δεν τα έχει για αγώνες, ούτε είναι άνθρωπος του Ιπποδρόμου και των στοιχημάτων. Ο Καρπάθιος τα έχει ελεύθερα στο κτήμα του, λατρεύει την ιππασία και το κανάκεμα αυτών των ζώων. Σήμερα έχει δυο κοντόσωμα αραβάνια, τον Ομάρ και τη Βούλα και το μυαλό του χάνεται για μια βόλτα μαζί τους.
Τα τελευταία χρόνια σχεδιάζει ένα ταξίδι στην Κάρπαθο, μάλιστα το περασμένο καλοκαίρι είχε τα εισιτήρια στο χέρι, θα έπαιρνε και τα δυο άλογα του και από το λιμάνι σχεδίαζε να ανέβει καβάλα μέχρι το χωριό του, την Όλυμπο! Όμως ξαφνικές υποχρεώσεις τον ανάγκασαν να αναβάλει το ταξίδι του. Ίσως ετούτη η χρονιά, το 2016 να είναι πιο τυχερή και ετούτος ο Καρπάθιος να μυρίσει, να πατήσει τα χώματα των παππούδων του!
