Εχθρός του λαού, ο φόβος - Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα του δημοκρατικού δημοψηφίσματος της Κυριακής. Αν είναι το «Ναι» πιο ισχυρό του « Όχι» ή αντιστρόφως – και πόσο πιο ισχυρό.
Ξέρω όμως πως η Ελλάδα, η πατρίδα μου, στενάζει, υποφέρει και βασανίζεται, στον Καιάδα του χρέους που την πέταξαν άφρονες, εθελόδουλοι, ηγέτες της.
    Ξέρω, επίσης, πως από τότε που ο ανεκδιήγητος Γιωργάκης της πέρασε θανατηφόρα θηλιά στο λαιμό ρίχνοντας την στην αγκαλιά των διεθνών τοκογλύφων και των υποτακτικών στις αγορές ευρωπαϊκών θεσμών και «εταίρων», άρχισε η καταστροφή.
Ξέρω, ακόμα, ότι το χρέος της χώρας μου είναι μη βιώσιμο και, συνεπώς, μετά από τριάντα ή και πενήντα χρόνια τα παιδιά και τα εγγόνια μου θα χρωστάνε (τα μαλλιά της κεφαλής τους) στους δυνάστες των αγορών, στους τοκογλύφους. Και θα τους κλέβουν την ζωή, μια ζωή χωρίς ελπίδα και όνειρα. Το λέει το ίδιο το ΔΝΤ στην έκθεσή του, το ίδιο που είχε πει πριν δύο χρόνια «η συνταγή για την Ελλάδα ήταν λάθος». Το ίδιο που λέει τώρα στους εκγερμανισμένους ευρωπαίους «εταίρους» μας, ότι το ελληνικό χρέος πρέπει να κουρευτεί.
Ξέρω, ότι η χώρα μου από τότε που μπήκε στον αστερισμό των μνημονίων είναι μια χώρα υποτελής, στη δικτατορία των σύγχρονων αποικιοκρατών της Ευρώπης. Προτεκτοράτο του Σόιμπλε και των γερακιών του κεφαλαίου, που απομυζούν τον εξαθλιωμένο λαό μας, που τον ταπεινώνουν καθημερινά καγχάζοντας, που περιφρονούν την ιστορία και τον πολιτισμό του, που μας θέλουν σκλάβους, είλωτες, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς δημοκρατία, χωρίς εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία.
Ξέρω, ότι το ευρώ-όνειρο πεθαίνει στην Ελλάδα, όπως έγραψαν οι Financial Times.
Ξέρω, και αυτό μ’ εξοργίζει, ότι σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες που περνά η πατρίδα μου, η εγχώρια πέμπτη φάλαγγα, οικονομική ελίτ, δωσίλογοι, κανάλια της διαπλοκής, άθλιοι πολιτικοί του διεφθαρμένου συστήματος που έστησαν επί δεκαετίες, δίνουν τα ρέστα τους, διότι όσο ο λαός φτωχαίνει και εξαθλιώνεται τόσο οι πεμπτοφαλαγγίτες αυγατίζουν τα πλούτη τους.
Πειθήνια όργανα, φερέφωνα των δυναστών – δανειστών, μάχονται να ρίξουν την νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση, να κλείσουν την «αριστερή παρένθεση», κατά πως λέει ο Σαμαράς, να γυρίσουν Σαμαροβενιζελικοί μαζί με το θολό, σκοτεινό Ποτάμι στη γλυκιά εξουσία για να εξοντώσουν ολοκληρωτικά συνταξιούχους, μισθωτούς, μικρομεσαίους.
Βάζουν λουκέτο στις τράπεζες, μας κόβουν το ψωμί, μας κόβουν τα φάρμακα, μας κλέβουν την αξιοπρέπεια, μας κλέβουν την ζωή, χέρι χέρι με τους τυχοδιώκτες, την αδίστακτη παρέα του Σόιμπλε, μας κατατρομοκρατούν με τον Αρμαγεδώνα τους, με το χάος που παρουσιάζουν, ξεχνώντας ότι αυτή η μικρή Ελλαδίτσα, αυτός ο δύστηνος λαός, έχει αντέξει, στη μακραίωνη ιστορία του έχει υποστεί πολλά χειρότερα – και ποτέ δεν λύγισε.
Ξέρω – και το βλέπει πια ο λαός μας – ότι απ’ αυτήν εδώ τη μικρή γωνιά της γηραιάς Ηπείρου έχει ξεκινήσει η αντίσταση ενάντια στους ανιστόρητους
0 της Ευρώπης που κρατούν απειλητικά πάλι το ναζιστικό ξίφος. Ένας λαός που ταπεινώνεται από τους ισχυρούς και τα φασιστοειδή, που έχουν σήμερα το επάνω χέρι, που στραγγαλίζεται οικονομικά καθημερινά, βλέπει πια πως δεν μπορεί να παραμείνει ραγιάς, υπόδουλος, απαθής στον αργό θάνατο που του έχουν ετοιμάσει.
Σε πέντε χρόνια 6.000.000 πέρασαν το κατώφλι της φτώχειας, 1.500.000 πέρασαν στα Τάρταρα της ανεργίας, εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι πέρασαν λουκέτα στα μαγαζιά και στις επιχειρήσεις τους, 300.000 νέα παιδιά, με σπουδές και περίσσεια αξιοπρέπεια, έκαναν κόμπο την απελπισιά, και πήραν των οματιών τους.
Ρήμαξε η πατρίδα σ’ αυτά τα πέτρινα χρόνια της λιτότητας και του εξευτελισμού. Αλλά τα κανάλια της διαπλοκής, τα αργυρώνητα ΜΜΕ και οι στρατευμένοι δημοσιογράφοι ούτε εικόνα, ούτε λέξη για την τόση δυστυχία. Προβάλλουν όμως επί ώρες και ημέρες τις ουρές έξω από τις κλειστές τράπεζες.
Δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο το βράδυ, τι θα βγάλει η κάλπη. Αν το «Ναι» υπερτερήσει του «Όχι», όπως επιθυμεί η εγχώρια οικονομική ελίτ και η παρέα του Σόιμπλε, σπέρνοντας τον φόβο στους Έλληνες πολίτες από τότε που η κυβέρνηση αποφάσισε τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος, με ωμές, αντιδημοκρατικές, εκβιαστικές παρεμβάσεις.
Αν είναι «Ναι» θα περιμένουμε τα χειρότερα. Αν, πάλι, είναι «Όχι» θα πνεύσει - είναι βέβαιο- ένας άνεμος αισιοδοξίας, για μιαν Ευρώπη περισσότερο δημοκρατική, για μιαν Ευρώπη πραγματικά των λαών της, και όχι φέουδο της Γερμανίας και των υποτακτικών της, μιαν Ευρώπη του αλληλοσεβασμού, της αλληλεγγύης της ανθρωπιάς.
Πάμε, λοιπόν, για τις κάλπες χωρίς φόβο. Γιατί οι αδικημένοι και αδύναμοι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από το μεγάλο «Όχι».
Και γιατί, ακόμα, ο φόβος είναι ο πραγματικός εχθρός του λαού.