Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης διαβάζει το παρελθόν - Του Μανώλη Δημελλά

Λίγα χρόνια πίσω και το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο για τους περισσότερους ήταν συναισθηματική υπόθεση, ένα θέμα πατροπαράδοτο και οικογενειακό, ακριβώς όπως και η επιλογή της ποδοσφαιρικής ομάδας.

Όταν οι κάλπες άνοιγαν και στράβωνε το κλίμα, όλοι εμείς οι μοιραίοι, ψάχναμε, σκαλίζαμε για εκείνους που δεν έβαλαν πλάτη για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Μέσα σε μια σταθερή γκρίνια για την χαλαρή παρουσία του πνευματικού κόσμου στην πολιτική σκηνή, εμφανίζονται αρκετά φρέσκα πρόσωπα, όπως ο πολυγραφότατος δημοσιογράφος και συγγραφέας Χριστόφορος Κάσδαγλης, και ζητούν την ψήφο μας!

Αυτός ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ κατεβαίνει στα Δωδεκάνησα, όμως κεντρίζει, πολύ καιρό, το ενδιαφέρον του μυαλού μας με τα άρθρα και τα βιβλία του.

Το γιατί αποφάσισε να διεκδικήσει την ψήφο των Δωδεκανήσιων έχει φροντίσει να το ξεκαθαρίσει, όπως απάντησε σε μια πρόσφατη συνέντευξη στον ιστότοπο newsboom.gr: "Όχι πια μόνο λόγια και γραπτά, αλλά έργα" και ο Χριστόφορος Κάσδαγλης συνεχίζει: "ως αριστερός όλη μου τη ζωή ήθελα να τη ζήσω αυτή την πρόκληση, αναλαμβάνοντας το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί".

Ο Κώστας Γιαννακίδης στο protagon.gr τον χαρακτηρίζει εύστοχα, ως "χαρισματικό γραφιά και καλό συγγραφέα". Πράγματι τα μολύβια και τα πληκτρολόγια φαίνεται να παίρνουν φωτιά πάνω στα δάχτυλα του!

Από το πρώτο και διάσημο βιβλίο του, "Απολύομαι και τρελαίνομαι", μέχρι το πρόσφατο "Ανώνυμοι χρεοκοπημένοι" (2012), που παρουσιάζει 155 εξομολογήσεις χτυπημένων από την κρίση, ο Κάσδαγλης δεν σταματά, είναι επίμονος και πολύ εύκολα μπορεί να κεντρίσει με τα γραπτά του.

Κι όμως, ένα κείμενο όσο θετικό και επιεικές ή αντίθετα επιθετικό και σκληρό κι αν είναι, σχεδόν ποτέ δεν αποδίδει άμεσα αποτελέσματα, λύσεις, στον αναγνώστη του.

Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης είναι ο στρατευμένος συγγραφέας και μαχητικός δημοσιογράφος, που σήμερα αποφασίζει να περάσει απέναντι και να σηκώσει τη σκυτάλη της πολιτικής ευθύνης. Θα είναι περισσότερο ικανός και αποτελεσματικός; ή μήπως χαθεί, μέσα στα γαστρικά υγρά του "συστήματος"; απαντήσεις και μαντεψιές για το μέλλον δεν υπάρχουν, το μόνο σίγουρο χαρτί είναι το παρελθόν.

Και ενώ ο ίδιος χρησιμοποιεί τη φαντασία και προκαλεί σε ένα αδιάκοπο εσωτερικό διάλογο τον κάθε αναγνώστη ξεχωριστά. Με τίτλους και φράσεις των κειμένων του, όπως: "Είμαστε όλοι μετανάστες,"... "η ενοχή εξυπηρετεί την υποταγή."... "Σαμαράς ίσον φόβος"... "Ούτε Ρομπέν ούτε Μπόνι και Κλάιντ",..."Σφυρί στο δρεπάνι"...όλα  φανερώνουν την ικανότητα του να επικοινωνήσει με ευκολία την σκέψη του. Τι άραγε απαντά ο ίδιος για μερικά από τα πιο γνωστά παλιά δεξιά, κεντρώα και αριστερά συνθήματα;
Του θυμίσαμε διαφορετικές προεκλογικές εποχές, τότε που πλημμύριζαν από κόσμο και σημαίες οι πλατείες και ζητήσαμε τη κρίση του. Ο Κάσδαγλης δεν δίστασε, απάντησε με χιούμορ και με σαφήνεια. Και τα μετέφερε στο παρόν! Αφού τα περισσότερα από αυτά, τα παλιά συνθήματα, παρέμειναν μυθικές προεκλογικές παρόλες! Μεγάλα λόγια, που πνίγηκαν το επόμενο πρωινό των εκλογών.

Ας μελετήσουμε τη σκέψη του υποψήφιου βουλευτή, μεγαλύτερη δέσμευση από τον τρόπο που διαβάζουμε το παρελθόν ίσως να μην υπάρχει!

Χριστόφορος Κάσδαγλης: "Ομολογώ ότι το σύνθημα «Σεισμός, σεισμός, φιλελευθερισμός, έσβησε ο ήλιος και άναψε ο πυρσός» δεν το είχα αφομοιώσει στον καιρό του. Κρύβει πάντως μια αλήθεια μέσα του - η λέξη σεισμός παραπέμπει σε θεομηνία. Όσο για τον «φιλελευθερισμό», φοβάμαι πως δεν ήταν παρά ένας κομψός τρόπος προκειμένου να αναφερθούν στον νεοφιλελευθερισμό. Αυτή την κομψότητα είναι που πληρώνουμε τώρα, μεταξύ πολλών άλλων αμαρτιών.

Άλλη παρεμφερής αμαρτία ήταν ότι παρά το σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά», ο λαός ελησμόνησε περί τίνος επρόκειτο και έπεσε στην παγίδα της «απαλλαγής». Αλλά πώς να μην ξεχάσει ο λαός, πώς να μην περιπέσει σε σύγχυση και σε κάποιου είδους αφασία, όταν από τη μια στιγμή στην άλλη οι καθ' υμάς σοσιαλιστές άρχισαν να εφαρμόζουν ολοένα και περισσότερο δεξιές πολιτικές, με αποτέλεσμα εδώ και χρόνια η περίφημη κεντροδεξιά να προσομοιάζει με ακραιφνή κεντροδεξιά.

Κάπως έτσι εξέπεσε και το σύνθημα «Εδώ και τώρα αλλαγή» του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν του 'φτανε το δικό του ιδιοφυές σύνθημα «Αλλαγή», που έκανε τις καρδιές να φτερουγίζουν μέσα στη γενικότητά του, έσπευσε να οικειοποιηθεί και το σύνθημα του γαλλικού Μάη «εδώ και τώρα», οπότε μας προέκυψε αχταρμάς. Το «εδώ και τώρα» ευνόησε την ανυπομονησία και τη βιασύνη, πράγμα που με τη σειρά του οδήγησε στο να κατέβει πολύ χαμηλά ο πήχυς, γιατί οι αλλαγές θέλουν μελέτη, σχέδιο και δουλειά, ενώ το «Εδώ και τώρα» οδηγούσε εκ των πραγμάτων στο άρπα κόλα. Ήταν κι εκείνη η «Αλλαγή», τόσο συναρπαστική μέσα στην πολυσυλλεκτικότητα της που έφτασε να εκφράζει τα πιο αντικρουόμενα συμφέροντα. Κι όπου συναντιούνται αντικρουόμενα συμφέροντα χωρίς να ιεραρχούνται, μοιραία επέρχεται η ακινησία και το πράγμα βαλτώνει.

Ναι, σου λέει, μπορεί να μην τα καταφέραμε με τον σοσιαλισμό αλλά είμαστε τουλάχιστον πατριώτες, «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»! Πώς να αντιταχθεί κανείς σε μια τέτοια ταυτολογία; Ναι, η Ελλάδα ανήκε στους Έλληνες, αλλά ανήκε λιγουλάκι και στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, άσε δηλαδή που όλη αυτή η έπαρση οδήγησε σε διαστρεβλώσεις, καλλιέργησε τον εθνικισμό, το κυνήγι μαγισσών με τη FYROM, την κούρσα των στρατιωτικών εξοπλισμών με την Τουρκία, και αργότερα σε έναν υφέρποντα ρατσισμό που έστρωσε το χαλί για το ΛΑΟΣ κι έπειτα, στο καπάκι, για τη Χρυσή Αυγή. Θυμηθείτε και την απολογία του Κορίνθιου Ευσταθίου Μπούκουρα, τότε που έκλαψε μπροστά στο πανελλήνιο και επικαλέστηκε τη συνθηματολογία του ΠΑΣΟΚ για να αποδείξει ότι δεν είναι ναζιστής. Τι να έκανε κι εκείνος, για το καλό του τόπου μοχθούσε, όπως το απέδειξε άλλωστε περήφανα υπερψηφίζοντας τον συμπατριώτη του Σταύρο Δήμα, για το καλό της χώρας, βεβαίως - άμα τη αποφυλακίσει του.

Μ' αυτά και μ' αυτά κάπου χάθηκε και η έννοια του συνθήματος «Απόψε πεθαίνει ο φασισμός», ευγενές σύνθημα οπωσδήποτε, γεννημένο στις εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, όταν ο αντίπαλος ήταν σαφής και ορατός. Αλλά ήρθαν άλλες εποχές, καταστάσεις πολύ πιο περίπλοκες, ώσπου να γίνει αντιληπτό ότι ο φασισμός δεν γίνεται να πεθάνει άπαξ και δια παντός, είναι μια άσκηση δημοκρατίας όλο αυτό, μια άσκηση που θέλει συνέχεια και συνέπεια, καλλιέργεια της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης, σεβασμό στα δικαιώματα των μειοψηφιών και της διαφορετικότητας.

Θέλω να πω με όλ' αυτά, πέρα από το χιούμορ, ότι δεν φταίνε τα συνθήματα τελικά, φταίει η ανοχή της κοινωνίας απέναντι στη διάσταση μεταξύ λόγων και έργων στην οποία μας έχει εθίσει σταδιακά το πολιτικό παιχνίδι. Τα συνθήματα είναι μονάχα μια ένδειξη, μια υπόμνηση για το μέλλον, η υπόδειξη ενός δρόμου που πρέπει να διανύσουμε. Που σημαίνει ότι χρειάζεται επαγρύπνηση ώστε οι ιδέες να μη μένουν από καύσιμα στο δρόμο. Δεν υπάρχουν εγγυητές για την αξιοπιστία των συνθημάτων, οι εγγυητές για την αξιοπιστία των ιδεών μας πρέπει να είμαστε εμείς, και μόνον εμείς".