Όταν οι σημερινές διοικήσεις δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα
Ορμώμενη από ένα δημοσίευμα που διάβασα για έναν αξιωματικό του αεροπλανοφόρου Ντε Γκωλ ότι «πρόδωσε» την θέση του αεροπλανοφόρου το GPS του ρολογιού του συγκεκριμένου αξιωματικού επειδή έκανε την καθημερινή του προπόνηση πάνω στο αεροπλανοφόρο που τον στείλανε για να πολεμήσει..
Φυσικά ο άνθρωπος απλά πήγε να κάνει το καθήκον του και φυσικά ήθελε να κάνει αυτό που κάνει κάθε μέρα να τρέξει γιατί αυτό του δίνει χαρά και υγεία. Το περίεργο λοιπόν δεν ήταν που πήγε να τρέξει το περίεργο ήταν που τα μέσα το παρουσίασαν προδοσία. Ο άνθρωπος αυτός μπορεί να ήταν αξιωματικός αλλά κυρίως άνθρωπος και δεν πρόδωσε τον εαυτό του τα πιστεύω του τη ζωή παρόλο που κάποιοι τον έστειλαν να σκοτώσει ή να σκοτωθεί.
Αυτό ίσως θα πρέπει να μας κάνει να αναλογιστούμε πόσο παράλογος είναι αυτός ο κόσμος που θέλει το λογικό να το παρουσιάζουμε παράλογο και «προδοσία» ενώ τον παραλογισμό του πολέμου λογικό και υποχρεωτικό.
Εμείς είμαστε ή νιώθουμε πως είμαστε αθλητές κι ας μην είμαστε τίποτα μπροστά στους διάσημους πρωταθλητές, είμαστε απλοί άνθρωποι που μπορεί να φαινόμαστε παράξενοι όταν τρέχουμε με τα φωσφοριζέ μπλουζάκια και τα ρολόγια με τα GPS αλλά τουλάχιστον δεν ενοχλούμε κανέναν.
Αντιθέτως επειδή ακριβώς είμαστε όλοι μέρα στους δρόμους για κάποια προπόνηση, βιώνουμε καταστάσεις και συμπεριφορές ανθρώπων έμμεσα ή όχι επειδή ακριβώς είμαστε εκεί παρόντες.
Οι κλίμακες στια διοικητικά πλαίσια αλλάζουν σε εύρος και αναλόγως διαστάσεων παρόλα αυτά έχουν ένα κοινό παρονομαστή, ότι στις διοικήσεις πολλές φορές απουσιάζει η κοινή λογική και είναι εκτός πραγματικότητας και αλήθειας εκτός μερικών εξαιρέσεων για να μην τα ισοπεδώνουμε και όλα.
Συγκεκριμένα βιώνουμε καταστάσεις στην πόλη μας παρόμοιες με αυτές του πολέμου και πληρώνουμε το τίμημα εμείς οι απλοί πολίτες σε κάθε μας δραστηριότητα ειδικά στους δρόμους που βρισκόμαστε καθημερινά.
Αντικρίζουμε την εγκατάλειψη, την κακομοιριά, τον ευτελισμό της ζωής σε καθημερινή βάση. Δεν θα αναφερθούμε στις πρόσφατες χιλιοειπωμένες καταστάσεις με το βασικό αγαθό το νερό, αλλά και οι δρόμοι μας είναι σε πολύ μεγάλο χάλι.
Κάθε φορά που οδηγάμε ή πεζοί ή ποδηλατώντας αναρωτιόμαστε αν μόνο εμείς οδηγάμε σε δρόμους γεμάτους λακκούβες ή αν αυτοί που διοικούν και φέρουν την ευθύνη πηγαίνουν στις δουλειές τους με ελικόπτερο ή πετώντας.
Αντιλαμβανόμαστε την ανοχή που δείχνει ο δήμος ορισμένες φορές σε κοινωνικά ευπαθείς ομάδες αλλά η εγκατάλειψη δημόσιων ιστορικών κτιρίων και οι καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, δημοσίων χώρων στάθμευσης, πάρκων και παραλιών και η μετατροπή τους σε αφοδευτηρίων, οδηγούν σε έλλειψη σεβασμού προς τους πολίτες του δήμου, τους ανθρώπους που προσπαθούν να πληρώσουν φόρους και κυρίως στην προσβολή του δημοσίου αισθήματος και της Ιστορικής μας Μνήμης.
Τέλος κάθε φορά που γιορτάζουμε την ενσωμάτωση των νησιών μας με την Ελλάδα θα πρέπει να σκεφτόμαστε ότι πρέπει όταν έχουμε κληθεί να βοηθήσουμε τον τόπο μας να σεβόμαστε δείχνοντάς το με έργα την Ιστορική μας Μνήμη.
Ελένη Ν. Καραγιάννη
Απόφ.Τμ.Μεσογ.Σπουδών ΠΑ
Msc Προηγμένα Συστήματα Διοίκησης ΠΑΔΑ
