the toc.gr-Σήμερα η Κατερίνα είναι 17,5 ετών. Είναι ένα από τα πολλά ταλαιπωρημένα παιδιά της Σερβίας. Μεγάλωσε με ανάδοχες οικογένειες, μάλιστα είχε αλλάξει σπίτι 3 φορές, μέχρι την τέταρτη φορά όπου βρήκε την αληθινή της οικογένεια εδώ στην Ελλάδα.
Ηρθε για πρώτη φορά στη χώρα μας το 2008, σε ηλικία 11 ετών, μαζί με ορφανά παιδιά της Σερβίας, τα οποία φιλοξενήθηκαν για λίγο διάστημα από ελληνικές ανάδοχες οικογένειες.
Εκείνη φιλοξενήθηκε από την οικογένεια του Βάκη και της Μάλαμας Μέξη και από τότε άλλαξε η ζωή της.
Βρήκε τη ζεστασιά που αναζητούσε
Αμέσως ένιωσε ότι εδώ ήταν το σπίτι της. Η οικογένεια Μέξη, η οποία δεν είχε δικά της παιδιά, την αγκάλιασε και της πρόσφερε τη ζεστασιά που είχε ανάγκη. Δέθηκαν μαζί της και όταν έφτασε η ώρα να φύγει αποφάσισαν ότι ήθελαν να την υιοθετήσουν, ωστόσο η γραφειοκρατία δεν τους το επέτρεψε.
Ο Γολγοθάς της
Ωστόσο, όχι μόνο δεν την άφησαν να φύγει, αλλά την επισκέφτηκαν στη Σερβία και φρόντισαν να βελτιώσουν όσο μπορούν τις συνθήκες διαβίωσής της. Εφτιαξαν το σπίτι όπου ζούσε για να ζει η κόρη τους σε ένα όμορφο περιβάλλον. Και κάθε καλοκαίρι η Κατερίνα ερχόταν στην Ελλάδα για διακοπές αφού εδώ είναι το σπίτι της, εδώ είναι οι γονείς της, εδώ είναι το δωμάτιό της.
Ολα αυτά τα χρόνια η Κατερίνα περιμένει να έρθει η στιγμή που θα εγκαστασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα, θα πάει σε ελληνικό σχολείο και θα ζήσει μαζί με την αληθινή οικογένειά της.
Θέλει να γραφτεί σε ελληνικό σχολείο
Επτά χρόνια μετά, η ταλαιπωρία της Κατερίνας δεν έχει τελειώσει αφού αν δεν ενηλικιωθεί δεν μπορεί να επιλέξει την οικογένεια με την οποία θέλει να ζήσει. Και στην περίπτωση της Κατερίνας, οι αυστηροί νόμοι της υιοθεσίας ενός παιδιού, που φυσικά έχουν ως στόχο την προστασία του, έχουν δυσκολέψει τη ζωή της.
Μέχρι τις 12 Νοεμβρίου του 2015 που θα κλείσει τα 18, η Κατερίνα δεν μπορεί να μετακομίσει μόνιμα στην Ελλάδα, ούτε να γραφτεί σε ελληνικό σχολείο. Θέλει να παρακολουθήσει μαθήματα στο νυχτερινό λύκειο, αλλά ίσως υποχρεωθεί να χάσει άλλη μία χρονιά (για 2 μόλις μήνες μέχρι την ενηλικίωσή της) γιατί δεν της επιτρέπουν να γραφτεί αν δεν πάρει την επιμέλειά της η οικογένεια.
Οπως μας είπε ο κ. Μέξης, η πρεσβεία της Σερβίας στην Ελλάδα έχει βοηθήσει πολύ, ωστόσο δεν μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω στο θέμα του σχολείου. Ας ελπίσουμε ότι η πολιτεία θα αναγνωρίσει την ιδιαιτερότητα της περίπτωσης της Κατερίνας και θα της επιτρέψει να ξεκινήσει φέτος τα μαθήματα που τόσο επιθυμεί.
Διαβάστε παρακάτω τη συγκλονιστική επιστολή που έγραψε η Κατερίνα, πριν από 1 χρόνο.
Η πολυκατοικία
«Ορισμένες φορές μεγαλώνεις μόνο σου χωρίς γονείς, χαρά και αγάπη. Δεν βλέπεις φως ούτε σωστό δρόμο και μεγαλώνεις έτσι, αλλά το παλεύεις. Περνάς πολλά. Όπως λένε «λάθη στραβά και πάθη με έβγαλαν σωστό άνθρωπο». Ορισμένες φορές την χαρά και τους γονείς χτίζεις σαν μια πολυκατοικία. Που έχει εύκολα και δύσκολα. Όπως και εγώ χτίζω τη δική μου πολυκατοικία από 10 χρονών. Είναι δύσκολο για ένα μικρό παιδί να χτίζει κάτι τόσο σημαντικό στη ζωή του,. Ειδικά σε αυτή την ηλικία που δεν ξέρει τι θα γίνει, που φοβάται μην πέσει και σε τέταρτη λακκούβα. Αλλά αυτή η τέταρτη λακκούβα ήταν μια καινούργια ζωή, ήταν αυτό που έλειπε στη ζωή μου. Ότι μου χρειαζόταν. Η δική μου πολυκατοικία άρχιζε να χτίζεται την 1η Ιουλίου 2008. Τότε ξαναγεννήθηκα, βρήκα τους πραγματικούς γονείς μου. Μπορεί να μην τους είχα στα πρώτα μου γενέθλια αλλά τότε έμαθα τι είναι αγάπη.
Τότε πήρα το πρώτο μου χάδι, τότε έμαθα τη λέξη μάνα και πατέρα. Είναι δύσκολο για ένα παιδί μετά από 4 οικογένειες να φωνάξει κάποιον μάνα ή πατέρα, αυτό το παιδί είμαι εγώ.
Είχα πολύ δύναμη, ήξερα τι κάνω.
Η όχι μάλλον δεν είχα δύναμη, απλά διψούσα για αγάπη, για χάδια, για διάφορα που ζητάει ένα παιδί. Και αυτό μου το έδωσαν οι γονείς μου, οι πραγματικοί μου γονείς.
Αυτό που έζησα την 1η Ιουλίου 2008 πρέπει να το ζήσει κάθε παιδί που έχει πονέσει πολύ στη ζωή του, να χτίσει και εκείνο μια δική του πολυκατοικία που θεα έχει μέλλον, αγάπη και δύναμη.
Όπως εγώ αυτή την μέρα που πήγα στην πρόνοια και έπρεπε να διαλέξω: ή πεθαίνεις ή ζεις.
Αλλά εγώ είχα διάθεση να ζήσω. Ποτέ δεν μετάνιωσα επειδή είπα ναι θα πάω στην Ελλάδα γιατί η ψυχούλα μου είχε καταλάβει ότι ξεκινά η καινούργια ζωή για μένα.
Εγώ ποτέ δεν ζήτησα τίποτα παραπάνω, μόνο ένα πιάτο φαί, ένα κρεβάτι και τη ζεστασιά της μάνας και του πατέρα. Ούτε τώρα θα ζητήσω παρά μόνο την αγάπη τους.
Είμαι πολύ περήφανη γιατί η δικά μου πολυκατοικία έχει πολλά χαρούμενα χρώματα και πολλή αγάπη και φως. Αυτό το χρωστάω στους γονείς μου, γιατί αν δεν υπήρχαν δεν θα υπήρχα κι εγώ. Θα ήμουν σαν ένα λουλούδι που αν δεν το ποτίζεις θα μαραθεί.
Εδώ και 7 χρόνια χτίζεται η πολυκατοικία μου και τώρα έμεινε η σκεπή. Σε λίγο καιρό θα μπορώ να ξεχάσω τα παλιά. Θα τα βάλω σε ένα κουτί και θα το πετάξω πολύ μακριά.
Και έτσι θα μπορώ όλη την αγάπη να την σκορπάω στους γονείς μου και στους φίλους που αγαπάω.
Θα παλέψω πολύ για να είμαι σωστός άνθρωπος και λογικός. Δεν θα αφήσω κανέναν να γκρεμίσει την πολυκατοικία μου που είναι γεμάτη με χαρές και αγάπη».
Κάτια Μέξη
