Φίλε Στάθη, το χαμόγελο έχει παγώσει στα χείλη μας. Ο χρόνος σταμάτησε τη στιγμή που μάθαμε τα νέα. Κανένας από μας δεν μπορεί να το πιστέψει, κανένας δεν θέλει να πιστέψει ότι ταξίδεψες. Στο σπίτι σου μαζευτήκαμε όλοι περιμένοντας ότι θα σε βρούμε εκεί. Όλοι είχαμε να θυμηθούμε κάτι από τον Ηριδανό, το Πέρα Βρέχει, τη Μέθεξη. Είσαι ένα κομμάτι από τη ζωή μας. Μαζί σου κλάψαμε, χαρήκαμε, ερωτευτήκαμε, απογοητευτήκαμε, ζήσαμε στιγμές ανεπανάληπτες. Καλό ταξίδι φίλε...
Πώς ταξιδεύουν οι ψυχές και οι ζωές μας, πες μου Στις όχθες του Αχέροντα και στις πνοές του ανέμου.
Ποια μοίρα φέρνουν τα νερά, ποια μυστικά κρυμμένα Ποια θάλασσα σε αγκαλιά τα έχει φυλαγμένα. Απο τη σελίδα του Νεκτάριου Σαντορινιού στο facebook
