Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για τα χίλια μάτια και την άπειρη προσοχή που θέλει το τιμόνι κι όμως κάθε φορά μοιάζει σαν να ξαναγνωριζόμαστε και επαναλαμβάνουμε μονότονα τις ίδιες φράσεις, “κρίμα και τόσο άδικο”, την επόμενη στιγμή ξεχνάμε και εξακολουθούμε να μην φοράμε ζώνη, να πιάνουμε το κινητό και να λύνουμε όλα τα θέματα μας κι όλα αυτά ενώ κρατάμε το τιμόνι και βιαζόμαστε, μα πόσο χρόνο έχουμε χάσει! Λες και το μέσο μεταφοράς με τις τέσσερις ή τις δυο ρόδες μπορεί να μας διακτινίσει.Ειδικά το καλοκαίρι στο νησί θέλει περίσσια προσοχή, αφού οι δρόμοι είναι στενοί και σχεδόν όλοι κάπου αλλού έχουν το μυαλό τους, έτσι με το παραμικρό μπορεί να γίνει ένα λάθος.
Το τελευταίο θανατηφόρο τροχαίο που συνέβη στην Κάρπαθο κι έγινε αιτία να χάσει τόσο άδικα τη ζωή του ένα παλικάρι, γίνεται αφορμή να σκαλίσουμε τα αρχεία και να ταξιδέψουμε 63 χρόνια, στην υπόθεση ενός ακόμη δυστυχήματος, που και τότε έβαψε στα μαύρα όλο το τόπο.
Θα πετάξουμε σε μια Κυριακή του Μαρτίου, στα 1953. Την ίδια στιγμή οι κινηματογράφοι σε Αθήνα και Ρόδο διαφημίζουν την πρώτη προβολή της έγχρωμης Χολιγουντιανής κωμωδίας “Τα κορίτσια θέλουν θάλασσα!”
Στην Κάρπαθο τρία 18χρονα κορίτσια περπατούσαν στην περιοχή του Χα, στον σημερινό αμαξωτό λίγο έξω από τα Πηγάδια, είχαν βγει βόλτα, έλεγαν τα δικά τους, τα μικρά και τα μεγάλα τους μυστικά και παράλληλα μάζευαν χόρτα.
Λίγο αργότερα ένα γνωστό τους παλικαράκι τα προσπέρασε, ήταν στο βολάν του αυτοκινήτου, ενός τζιπ και είχε κατεύθυνση τα Πηγάδια.
Εκείνες δεν έχασαν ευκαιρία, του φώναξαν, θα ήταν τυχερές και θα κέρδιζαν χρόνο αν θα μπορούσε να τις μεταφέρει μέχρι την πόλη.
Κι εκείνος, όπως θα κάναμε όλοι, πάτησε το φρένο, άνοιξε τις πόρτες και τα κορίτσια έτρεξαν να προλάβουν την ευκαιρία!
Ο νεαρός δούλευε στο συνεργείο και πήρε το αυτοκίνητο δίχως να ρωτήσει τους μηχανικούς (έτσι τουλάχιστον αναφέρεται στο σχετικό δημοσίευμα της εφημ. Καρπαθιακή) λίγο παρακάτω, στην θέση “Ξεροχά”, φαίνεται πως παρουσιάστηκε πρόβλημα, το αυτοκίνητο βγήκε εκτός δρόμου και ακολούθησε τρελή πορεία μέσα στα χωράφια. Ο οδηγός απέφυγε κάποια δέντρα, όμως τα φρένα δεν άκουγαν, το ανώμαλο έδαφος είχε κλίση, στην δραματική πορεία το αυτοκίνητο πάνω στα χώματα και τις πέτρες γλίστρησε, γύρισε ανάποδα και οι επιβάτες πετάχτηκαν έξω από αυτό.
Ο οδηγός και τα δυο κορίτσια που ήταν καθισμένες στο πίσω κάθισμα χτύπησαν ελαφριά, όμως κείνη που καθόταν μπροστά, στη θέση του συνοδηγού, δεν είχε τύχη. Χτύπησε στην κοιλιά και στο πρόσωπο και μεταφέρθηκε αναίσθητη στο σπίτι της. Που λόγος για Κέντρο Υγείας και Νοσοκομείο, το νησί δεν είχε κλείσει ούτε μια δεκαετία μέσα στα Ελληνικά χέρια και οι πιο τυχεροί μπάρκαραν όπως-όπως μετανάστες στα ξένα.
Μια τραγική σύμπτωση, από εκείνες που συναντάμε στα σενάρια των ταινιών, το τζιπ ήταν στην ιδιοκτησία του γιατρού που έτρεξε και προσπάθησε να επαναφέρει την άτυχη κοπέλα, όμως δεν τα κατάφερε, λίγο αργότερα εκείνη έσβησε για πάντα. Στο τραγικό δυστύχημα του 1953 η Κάρπαθος ντύθηκε στα μαύρα και έκλαψε ένα 18χρονο κορίτσι.
Μοιάζουν τόσο γραφικοί όλοι εκείνοι που μιλούν για προσοχή, για προσήλωση στο τιμόνι κι όταν μας το λένε εμείς τσιτώνουμε και δεν θέλουμε να ακούσουμε κουβέντα. Ίσως γιατί εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας.
Εμείς είμαστε άξιοι οδηγοί; και τα οχήματα που μας προσπερνούν ή στέκουν δίπλα μας; για αυτά πόσο σίγουροι είμαστε; και εκείνοι; οι άλλοι οδηγοί, τι λένε άραγε όταν μας βλέπουν;
Κάθε φορά που επιβιβαζόμαστε σε ένα αυτοκίνητο ή ανεβαίνουμε σε μια μηχανή δεν είμαστε οι ίδιοι, πρέπει να μην ξεχνάμε ότι μεταμορφωνόμαστε, γινόμαστε ένα τμήμα του, ένα κομμάτι από τα σωθικά του εργαλείου μεταφοράς.
