6 Μαρτίου 1994, μια μέρα σαν και σήμερα πριν 24 χρόνια, πέθαινε η Μελίνα Μερκούρη. Τι να πρωτογράψει κανείς και πως να παρουσιάσει μια γυναίκα που ως ηθοποιός, ως πολιτικός, ως μαχόμενη Ελληνίδα έλαμψε μέσα κι έξω απο την Ελλαδα και που συνέβαλε όσο λίγοι στο να στραφεί η παγκόσμια κοινή γνώμη ενάντια στην Χούντα. Οι στίχοι του παρακάτω τραγουδιού είναι της ίδιας κι αναφέρονται στην απόφαση της χούντας να της αφαιρέσει την ελληνική ιθαγένεια. Η μουσική είναι των Joe Dassin & Richelle Dassen:
Ιστορίες, φασαρίες, πού ‘σαστε, μωρέ παιδιά, τί μου λένε, τι μου λένε, πως δεν είμαι πια Ρωμιά, ήρθαν οι καραβανάδες και μου πήραν τα χαρτιά και μου φέραν τα μαντάτα, πως δεν είμαι πια Ρωμιά, και μου φέραν τα μαντάτα, πως δεν είμαι πια Ρωμιά.
Μαμά μου, ήσουν φρόνιμη, το ξέρω εγώ καλά και ο μπαμπάς μου το `λεγε πως ήσουνα Ρωμιά. ……………………………………………………………………………. Αχ, ραγιάδες, γαλονάδες, Αμερικανών παδιά, πώς το λέτε, πώς το λέτε, πως δεν είμαι εγώ Ρωμιά, θα σας πάρουν το κεφάλι, θα `ρθουν πίσω τα παιδιά, θα μου δώσουν τα χαρτιά μου και θα ζήσω σα Ρωμιά, θα μου δώσουν τα χαρτιά μου και θα ζήσω σα Ρωμιά.
Το σκίτσο, ένα απο τα πολλά που της έκανα, είναι του Ιούνιου 1990 απο ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, όταν η Μελίνα διεκδικούσε την Δημαρχία της Αθήνας, επικεφαλής του συνδιασμού ΣΥΝ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΑΝΑ. pavlidiscartoons.com/blog
