" Θα είναι αυτό το τελευταίο θύμα; " Tης Πίτσας Χατζή

Της ΠΙΤΣΑΣ ΧΑΤΖΗ.

-Ονομα :Βαγγέλης
-Επίθετο :Γιακουμάκης
-Κατάσταση:Φοιτητής
-Ετων:   20

-Αδίκημα :Ρομαντικός

-Τιμωρία :θάνατος       

-Εκτελεστές : Η ανικανότητα της Πολιτείας
                          και η υποκρισία της κοινωνίας

Παράστημα λεβέντικο!
Μάτια θλιμένα
Φωνή χαμηλόφωνη
Χαρακτήρας υπομονετικός

      Πολιτεία υπάρχεις;
Οχι είμαι σε μόνιμη αργία..
Οικογένεια είσαι δίπλα;
???  Προσπαθώ..

Βαγγέλη ζείς;
Ναι ...στις τύψεις σας !!!

......και οι ευχές άρχισαν πάλι να ξεστομίζονται δειλά-δειλά..
"Μακάρι να'ναι ο τελευταίος θάνατος νέου ανθρώπου"
'Μακάρι να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα"
Μακάρι.....μακάρι....μακάρι.
Ευχές...ευχές ....ευχές.
Ομως που πάνε τελικά, ολες αυτές οι ευχές ,σε πιό σύμπαν ταξιδεύουν;
Αυθόρμητο το ερώτημα!
Ανύπαρκτη η απάντηση!
...και ολοι πάλι εύχονται να είναι το ...τελευταίο θλιβερό και ανίερο γεγονός που θα στοιχειώσει για ακόμη μια φορά τις κοινωνίες μας και τις ζωές μας.
Ολοι πάλι εύχονται
Να είναι
Το τελευταίο θύμα της ασφάλτου,το τελευταίο θύμα των ναρκωτικών,το τελευταίο θύμα της βίας ,το τελευταίο θύμα της παιδικής κακοποίησης,το τελευταίο θύμα της κακοποιημένης γυναίκας,το τελευταίο θύμα της οποιας εγκληματικότητας και πάει λέγοντας...
Πόση υποκρισία;
Πόση ανικανότητα αλήθεια ,κρύβεται πίσω απο αυτές τις ευχές;ιδιαίτερα οταν ξεστομίζονται απο χείλη επίσημα και ισχυρα;
Ο Βαγγέλης ενα ακόμα θύμα της υποκριτικής κοινωνίας μας δεν ζει πια ανάμεσα μας.
Προτίμησε να εγκαταλείψει τη μάταιη προσπάθεια συνύπαρξης του με αυτήν.
Ηξερε εδω και καιρό οτι θα ηταν απο την πλευρά των χαμένων....του το έλεγαν ακόμα και οι τοίχοι ....το είχε καταλάβει απόλυτα.
Ο αγώνας αυτός δεν τον ενδιέφερε πιά.
Κοίταξε με περιφρόνηση γύρω του ,είδε για τελευταία φορά το τοπίο και αποφάσισε...οτι ηταν πολΰ δυνατός για να  μείνει και να παλέψει με ολους αυτούς τους αδύναμους τύπους και τη σαπισμένη νοοτροπία τους.
Τους ήξερε καλά απο τη σχολή.Ηταν ολοι θρασύδειλοι ,φοβικοί τύποι που κρύβονταν μέσα σε ομάδες για να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους...
Αυτός ήξερε οτι ηταν δυνατός,γιατί ηταν μόνος του,δεν ακουμπούσε πουθενά ούτε κρυβόταν πίσω απο κανέναν.Ακόμα και η οικογένεια του δεν ήξερε πολλά -πολλά .
Αρα ηταν άνισοςο αγώνας!
Δεν ήθελε να τα βάλει με τρείς -τέσσερις φοβικούς κομπλεξάκηδες..
Τι θα έλεγε η κοινωνία;
Ετσι αποφάσισε να φύγει για πάντα απο την μίζερη ζωή τους..
Ετσι αποφάσισε να τιμωρήσει ολόκληρη την κοινωνία....
Αποφάσισε οτι έπρεπε να ζει μέσα στις τύψεις μας...χωρίς να κρύβεται,με το κεφάλι ψηλά και το πρόσωπο καθαρό..ετσι είχε μεγαλώσει,με αρχές.Ηξερε να σέβεται!
Ετσι αποφάσισε και είχε δίκιο..
γιατί είχε μάθει οτι οι αληθινοί αντρες δεν κρύβονται ,ούτε κιοτεύουν ,αλλα χώνουν το μαχαίρι βαθειά στην καρδιά οταν χρειάζεται.Αυτό πίστευε και αυτό έκανε!
Τώρα πήρε το δρόμο της επιστροφής για τη γεννέτειρα του την Κρήτη..ο κόσμος τον επευφημεί,τον χαιρετάει  ,τον ραίνει με λουλούδια σαν ήρωα που σήκωσε στους δυνατούς του ώμους ολη την κατάρα της φυλής.Ο Βαγγέλης ομως δεν δίνει σημασία,δεν ακούει τις Σειρήνες,δεν τον νιάζει πια ούτε τι λένε ούτε τι σκέπτονται..
Το μόνο που θέλει είναι να γυρίσει γρήγορα στο σπίτι του να δεί τον τόπο του ,να νιώσει τη μυρωδιά της αλισφακιάς και της ρίγανης στα ρουθούνια του..
Το βήμα του Βαγγέλη είναι γρήγορο ,η ανάσα του βαρειά,τα μάτια του ακόμα θλιμένα και υγρά..
Ακόμα και τώρα ομως στο στερνό του ταξίδι της επιστροφής ,δεν  μπορεί να καταλάβει πως γίνεται κάποιοι να είναι τόσο άνανδροι!
Δεν το χωράει ο νούς του ,πως κάποιοι γεννήθηκαν σκουλήκια που σέρνονται μέσα στα λασπόνερα και βγάζουν τη γλύτσα τους οπου ακουμπήσουν.
Πονάει η ψυχή του..
Αιμορραγεί μέσα του!
Ντρέπεται!
Λυπάται!
Το βήμα του γίνεται πιο γρήγορο....
Βιάζεται....βιάζεται να φτάσει !
Αφήνει την ψυχή του ελεύθερη και με το μοναδικό λυπημένο του χαμόγελο που είναι τόσο χαρακτηριστικό στην όψη του όμορφου παληκαριού ,ρίχνει μια τελευταία ματιά σε ολους και απλόχερα σκορπίζει τις τύψεις μας παντού στο σύμπαν....
και ολοι εμεις μείναμε βουβοί, να κοιτάμε το πέρασμα της συμφοράς πάνω απο τα κεφάλια μας και να διστάζουμε να κάνουμε ευχή  φοβούμενοι μήπως αγριέψει το σύμπαν.
Μόνο μια φράση βγαίνει με ντροπή απο τα χείλη μας και λέει:
Αντίο Βαγγέλη σ'ευχαριστούμε για οσα μας είπες...Καλο σου ταξίδι και..... ....ενα μεγάλο ΣΥΓΝΩΜΗ απο την Κοινωνία μας!!!