Η πόλη ως θέατρο, ο πολιτισμός ως παλκοσένικο, η πολιτιστική πρωτεύουσα ως έργο τέχνης…Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Οι χώροι της πόλης διαθέτουν συναρπαστικές στιγμές που δηλώνουν την κοινωνική έκφανση, τις συγκινήσεις, τις μουρμούρες, τις αντιπαραθέσεις, τη συμβίωση.
Σε αυτό τον ανεμοστρόβιλο σχέσεων και στάσεων των πολλών για όλους, οι άνθρωποι γίνονται θεατές και ηθοποιοί στο θέατρο της πόλης, όπου οι μπαλκονόπορτες αντικαθιστούν τα στενά παράθυρα και τα  μακρόστενα μπαλκόνια αφήνοντας πίσω το «ιδιωτικό» σε μια ανοικτή παράσταση ενός μεγάλου κοινού παλκοσένικου της αστικής δομής.  
Έτσι η πόλη είναι το κοίλον του θεάτρου.
Έτσι η πόλη είναι τα καθίσματα της αίθουσας.
Έτσι η σκηνή φέρνει κάθε φορά το αστικό τοπίο ή μέρος του μπροστά στην πόλη.
Έτσι η αυλαία μετατρέπεται σε τεράστιο  παράθυρο, όπου οι θεατές καμαρώνουν ή συκοφαντούν, επαινούν ή χλευάζουν.
Έτσι, η πλατεία και τα θεωρεία  συνθέτουν την εικόνα της πόλης με πεπερασμένες διατάσεις.
Έτσι, η πλατεία με τους θεατές συνομιλεί ή υβρίζει για τα γεγονότα στη σκηνή.
Έτσι, η πόλη ως θέατρο ενέχει μηχανισμούς μνήμης, ιστορίας στο χωροχρόνο και συγκρατεί πολιτισμό ή εξαφανίζει γεγονότα.
Έτσι, η έννοια του κατοίκου, του πολίτη έχει άμεση σύνδεση με το θέατρο, την εικόνα, την κίνηση και την όψη, στενά συνδεδεμένες, ώστε η κίνηση να είναι εικόνα και η όψη να είναι κίνηση.    
Μέσα από αυτές τις σκιρτήσεις ανοίγεται διάπλατα το «ταξίδι» της πόλης σ΄ένα περιβάλλον θεατρικής σκηνής, όπου οι κάτοικοι-θεατές παρακολουθούν τα διαδραματιζόμενα στη σκηνή χωρίς αντιλήψεις για το αύριο, χωρίς εξάρσεις ενθουσιασμού. Ένα έργο χωρίς ευαισθησία και αισθητική, σε μια πραγματεία διαχείρισης και θεαθήναι. Είναι όμως έτσι ?     
Ίσως το γενικότερο κλίμα ωθεί το πεζό να χρονοτριβεί στο διάβα του, το δημιουργό να αναστέλλεται και η πορεία να αγκομαχά  στους στενωπούς της κατανάλωσης και της επιθυμίας κάλυψης των αναγκών.
Ποιών αναγκών?  
Των απαραίτητων μιας κοινωνίας συμμετρικής, αρμονικής, βιώσιμης, απραγμάτευτης?  
΄Η της ευμάρειας και της ευτυχίας που εγγυήθηκαν οι «μεγάλοι» για την επίτευξη των μέτρων της μεγέθυνσης, όπου στην πραγματικότητα το 1% ασκεί την διοίκηση και το υπόλοιπο ακολουθεί στην κούρσα του εφήμερου? Η κοινωνική διασπασιμότητα στο μεγαλείο της, διεκδικεί την περιθωριοποίηση των πολλών με τον επίπλαστης προσδοκία της ευημερίας σε όλους και της ανάπτυξης παντού (σλόγκαν της παγκοσμιοποιημένης  κοινωνίας των χαμένων ορίων και ονείρων).  
Σήμερα ο δυισμός μεταξύ ατομικισμού και συλλογικού (ακόμη και στην κάλυψη των  όποιων αναγκών), απόρριψης και συμμετοχής, φως και σκότους, κοινόχρηστου και ιδιωτικού, θολής εικόνας και διαύγειας, κίνησης και ακινησίας είναι από τα ζητούμενα της εποχής της ρευστότητας και του πολυ-πολισμού.
Η πλανητική διακυβέρνηση συγκαταλέγει σειρά δρώντων που αναγνωρίζονται και δεν αναγνωρίζονται, σειρά προβλημάτων με τοπική πράξη αλλά με παγκόσμια εμβέλεια, θέματα οικονομικής μαθηματικής που υπερκαλύπτουν την αισθητική και το ωραίο.  
Ζούμε στην ασυνέχεια της ιστορίας, ζούμε στην παραζάλη της Θεωρίας των Παιγνίων. Εκεί που φαίνεται ο έντιμος συμβιβασμός, το αμοιβαίο όφελος, το «win/win» έρχεται σαν λαίλαπα το μηδενικό άθροισμα, το win/lose, η νίκη του ισχυρού-ηγεμόνα  του Μακιαβέλι. Είναι η εποχή του βέρτιγκο, της σύγχυσης και του άμετρου Λόγου.  
Μέσα από αυτά επιμένω να είμαι αισιόδοξος για την πορεία της διεκδίκησης της Πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2021 για την Ρόδο.
Νικώντας αδυναμίες, απορρίψεις, αποκλεισμούς, αναστολές, η ελπίδα του Πολιτισμού δεν μπορεί να περιοριστεί στη μιζέρια, αλλά θεμελιώνεται στο πάθος της απόδοσης της τέχνης, στην αποκλίνουσα σκέψη της δημιουργίας, στην ευφυΐα των νησιωτών. Η Ρόδος αντιστέκεται και εκπέμπει όχι μόνο φως στο αέναο ταξίδι στο ιστορικό διάβα της, αλλά και την αναγκαία φλόγα ανάτασης. Μπορεί να είναι μια ιστορική πόλη, ανοικτή ως Θέατρο, οι κάτοικοι  να γεμίζουν τις θέσεις της Πλατείας, όμως το Έργο που θα παιχτεί οφείλει να διεγείρει, να ξεσηκώσει, να χειροκροτηθεί από ΟΛΟΥΣ.
Ηθοποιός σημαίνει  ΦΩΣ και το έργο…ΤΑΞΙΔΙ.                            
( Υ.Γ. χρησιμοποιήθηκε ως πηγή, το άρθρο του Απόστολου Βέττα, «Τα δημόσια και απόκρυφα μέρη του χώρου, μια εφαρμογή στο θεατρικό χώρο», το οποίο αναφέρθηκε στο Ελληνικό Συμπόσιο σχετικά με τον Ελληνικό Αστικό Χώρο, 2003).