Επίκαιρες σκέψεις - Του Φώτη Λουλουδάκη, προέδρου του Τοπικού Συλλόγου Εργαζομένων ΥΠΑ Κρατικού Αερολιμένα Ρόδου

Επίκαιρες σκέψεις
Οι τελευταίες κυβερνήσεις καθώς και η προηγούμενη του κ. Παπανδρέου, η οποία οδήγησε τη χώρα στα μνημόνια, δεν αντιμετώπισαν βασικά προβλήματα. Η αντιμετώπιση της  ανεργίας και η δίκαιη κατανομή των βαρών θυσιάστηκαν για την απληστία ορισμένων. Λανθασμένες πολιτικές των προηγούμενων ετών έστειλαν τον λογαριασμό στον πολύ κόσμο. Το αίσθημα της αδικίας έχει μετατραπεί σε αίσθημα προδοσίας. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτά που προεκλογικά μας λένε και αυτά που κάνουν οι έως τώρα κυβερνήσαντες είναι τεράστιο και δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η προπαγάνδα για την επιπλέον απορρύθμιση της αγοράς εργασίας προς όφελος της αποδοτικότητας, είναι άκρως καταστροφική και επικίνδυνη όχι απλώς για την κοινωνία αλλά και για την ίδια την οικονομία. Η μείωση των μισθών δεν έφερε αύξηση της απασχόλησης. Το μόνο που έκανε είναι να αυξήσει τα κέρδη των επιχειρήσεων, που και αυτές φορολογήθηκαν σκληρά για να εξυπηρετηθεί ένα χρέος μη εξυπηρετήσιμο. Οι  πολιτικές που ακολουθήθηκαν απέτυχαν να  παράξουν νέες θέσεις εργασίας ή να ευνοήσουν συνθήκες μη μείωσης αυτών.  Ήταν μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες των μνημονιακών πολιτικών. Οι υποστηρικτές των πολιτικών αυτών φαίνεται να διατείνονται  ότι όσοι εργάζονται σκληρά πρέπει να αμείβονται και παραπάνω. Έτσι, κατ΄ αυτούς,  θα πραγματοποιηθούν επενδυτικά σχέδια από τα όποια θα επωφεληθούν όλοι. Όντως! Όσοι εργάζονται παραπάνω πρέπει να ανταμείβονται για την προσπάθεια τους. Όμως αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι πως με την μείωση των μισθών έχει επέλθει και αύξηση των ωρών εργασίας , όπου αυτή υπάρχει! Έχουμε οδηγηθεί σε αδυναμία επιβίωσης των χαμηλόμισθων λόγω του ότι τα έξοδα ενός νοικοκυριού είναι περισσότερα από τα έσοδα. Η φτωχοποίηση αγκαλιάζει μεγάλο μέρος της κοινωνίας ενώ η μεσαία τάξη αποδεκατίζεται. Η προηγούμενη κυβέρνηση φάνηκε αιχμάλωτη διαπλεκομένων πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, ξένων και εγχώριων, ενώ και η δικαιοσύνη φαίνεται να υπονομεύεται,. Πέντε χρόνια μνημονίων και πρωτοφανούς κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης σε  ειρηνική περίοδο, δεν βρέθηκε ούτε ένας ένοχος ή υπόλογος, πλην του Α. Τσοχατζόπουλου (που διώκεται για πολύ λιγότερα από όσα έχει κάνει). Αυτό δείχνει πως οι άνθρωποι που διαχειρίζονται, σε κεντρικό επίπεδο το θεσμικό-πολιτικό μας σύστημα, καταστρατηγούν το «περί δικαίου αίσθημα», τις βασικές δηλαδή και αυτονόητες προϋποθέσεις απονομής της δικαιοσύνης.   Η ύπαρξη κάποιας λογοδοσίας θα απάλυνε κάπως την πικρή αίσθηση του κόσμου για την καταφρόνηση των βασικών αρχών δικαιοσύνης και ισονομίας, ενώ η όψιμη παραπομπή προσώπων (πολλές φορές άνευ αποτελέσματος) με λίγες κατηγορίες (δηλαδή με κατηγορητήριο που έχει υποστεί οριζόντιες και κάθετες περικοπές) δεν φαίνεται να πείθει κανέναν. Η κυβέρνηση και όλοι οι υπέρμαχοι των μνημονιακών πολιτικών αναζητούν περισσότερες απολύσεις, ξεπούλημα υποδομών, διάλυση του κράτους και των δομών του, για να τις υποκαταστήσουν οι αγορές. Το μόνο κίνητρο που έχουν οι αγορές είναι το κέρδος και δεν πρέπει να αποτελούν  μοναδικό γνώμονα χάραξης πολιτικών. Οι πολιτικές πρέπει να προσβλέπουν στο όφελος του κοινωνικού συνόλου ενώ οι αγορές πρέπει να λειτουργούν ως απλό εργαλείο για αυτό.  
Οι ιδιωτικοποιήσεις από την άλλη φαίνεται να έχουν αποφέρει ανάμεικτα αποτελέσματα, με την πλάστιγγα να γέρνει σημαντικά προς τα αρνητικά. Αυτό ισχύσει κατά κόρον για τα δημόσια αγαθά. Οι θιασώτες τους αποσιωπούν ή αποστρέφονται τις αποτυχίες της εφαρμογής της πολιτικής αυτής. Η φτώχεια και η ανέχεια γιγαντώνονται δραματικά.  Οι στόχοι έχουν τεθεί σε λάθος βάση. Κυνηγάμε κάποιους αριθμούς χωρίς να βλέπουμε πως η πορεία και οι τρόποι μας είναι παντελώς υπονομευτικοί για την εθνική μας ασφάλεια. Παρακολουθήσαμε όλοι την συνεχιζόμενη παραβίαση των θαλασσίων συνόρων της Κύπρου από τους Τούρκους που μια Εθνικώς υπερήφανη κυβέρνηση θα έπρεπε να αντιμετωπίσει έτσι ώστε η πρόκληση να τερματιστεί εντός μερικών,  το πολύ, δεκάδων ωρών. Αντ’ αυτού η υποτίμηση της αδελφού και πολύπαθης συμμάχου Χώρας κράτησε για εβδομάδες… Που οδηγούμαστε αλήθεια με αυτά τα μνημόνια; Σε ποιες υποχωρήσεις; Η υποκριτική φαυλότητα έχει γίνει το alter ego των κυβερνώντων. Λίγο πριν την προκήρυξη των εκλογών μιλούσανε για σκίσιμο των μνημονίων αλλά, παράλληλα συμφωνούσαν με την Τρόικα και σχεδίαζαν τα εξής (μερικά από τα πολλά): 1. Μειώσεις μισθών και συντάξεων 2. Αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων ηλικίας 3. Περιστολή των δικαιωμάτων ΑΜΕΑ 4. Αύξηση φορολογικών συντελεστών στις παραμεθόριες περιοχές… Υπήρχε ακόμα και η σκέψη για Bail in δηλαδή για δήμευση του 10 – 15% των καταθέσεων και της περιουσίας του Ελληνικού Λαού υπέρ της Τρόικα.
Τέτοιο σκίσιμο είχε υπ’ όψη του ο κ Σαμαράς όταν έλεγε όταν έλεγε πως θα έσκιζε τα μνημόνια. Οικτρά ψεύδη και λυπηρή στάση υπευθύνων υποτίθεται πολιτικών: αυτό συνιστά την πραγματική χρεοκοπία, που είναι πρωτίστως ηθική και πολιτική.
Μια χώρα χρεοκοπεί χρηματικά εφόσον χρεοκοπεί πολιτικά. Μια χώρα χρεοκοπεί εφόσον ο λαός ψωνίζει την φαύλη κατατρομοκράτηση, τον ανόητο κυνισμό• έναν κυνισμό του τύπου «είστε αδύναμος και ανίκανος λαός, είστε ψεύτες και τεμπέληδες», και « κάντε ό,τι σας λέει η Μέρκελ γιατί ο Σόιμπλε θα σας κάνει ντα».
Ας μην αγοράζουμε άλλο τον τρόμο, τον εκφοβισμό. Ας αφήσουμε πίσω τις υποκριτικές ηθικολογίες για συνεπείς οφειλέτες. Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί… Δίνουμε πολλά περισσότερα απ’ όσα πρέπει. Ό,τι άλλο δώσουμε θα πρέπει να υπόκειται στους παραδοσιακούς κανόνες της ανθρώπινης και Εθνικής μας αξιοπρέπειας. Αξιοπρέπεια δε είναι και ο εθνικός έλεγχος των ζωτικών μας υποδομών και όχι το ξεπούλημα. Ας πούμε όχι στην υποδούλωση του εργατικού και επιστημονικού μας δυναμικού και, κατ΄ επέκταση, ολόκληρης της Χώρας. Ας είναι γνώμονας μας η ελπίδα και η ανθρωπιά και όχι η βία και η ηθική και υλική μας εξαθλίωση.
Αυτά σημαίνουν υπόληψη και ουσιαστικώς αποδοτική εργατικότητα και πρόοδο.