Χωρίς σκίτσο σήμερα -ανεβοκατέβηκα απο το χωριό στην πόλη για να ψηφίσω, είδα και κάποιους φίλους που είχα καιρό να δω, πράγμα που σημαίνει και το ανάλογο κρασί. Το “ανάλογο” το ερμηνεύετε όπως εσείς θέλετε.
Κούραση, λοιπόν, και όχι αρκετός χρόνος για σκίτσο. Αυτό όμως δεν μ’ εμποδίζει να αναφερθώ σ΄ένα φαινόμενο που η ανάλυση και η κατανόησή του πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά. Για την ώρα, θα αρκεστώ σαν σχόλιο, στον παρακάτω μύθο του Aισώπου:
ΚΟΧΛΙΑΙ
γεωργού παίς κοχλίας ώπτει. ακούσας δε αυτών τριζόντων έφη: “ώ κάκιστα ζώα, των οικιών υμών εμπιπραμένων αυτοί άδετε;”
ο λόγος δηλοί, ότι πάν το παρά καιρόν δρώμενον επονείδιστον.
Ναι, ενώ το σπίτι τους καίγεται άλλοι προτίμησαν να κοιμηθούν, να πάνε ψάρεμα ή κυνήγι ή να πιούν μια φραπεδιά σε κάποια καφετέρια, Αυτά.
Αποχή και Κοχλίαι – Του Βαγγέλη Παυλίδη
Φωτογραφικό υλικό
