ΑΓΑΛΜΑ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΟΛΟΣΟΥ – ΟΧΙ – ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΟΙΑΣ ΚΑΙ ΟΠΤΙΚΗΣ –ΝΑΙ Σχετικά με το project για την δημιουργία του Αγάλματος –Μουσείου Κολοσσού στο νησί της Ρόδου, θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου άποψη ως αρχιτέκτονας και ως πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Δωδεκανήσου. Κανείς δεν είναι αρνητικός ως προς την ελευθερία της έκφρασης και της δημιουργίας, όμως σε ότι αφορά τον δημόσιο χώρο θα πρέπει αρχικά και πάνω από όλα να σεβόμαστε τα όρια που θέτει κάθε επιστήμη ως προς την ορθότητα των προτάσεων και των εκάστοτε «οραμάτων». Δεν μπορεί οι κοινωνικοί φορείς να ασπάζονται τυφλά και να επικροτούν προθέσεις και προτάσεις, που ακαδημαϊκά και επιστημονικά καταρρίπτουν κάθε αισθητικό και αρχιτεκτονικό αξίωμα, όπως κατά την άποψή μου συμβαίνει σε αυτήν την πρόταση. Kαι ο Παρθενώνας φέρνει χρήματα στην χώρα, γιατί άραγε δεν έγινε «αρχιτεκτονική τυπολογία» και όλα τα κτίρια στην σύγχρονη Ελλάδα δεν έχουν την μορφή του? Οι συνάδελφοι που ασχολήθηκαν με το project του Κολοσσού, θα μπορούσαν να συμβάλλουν θετικά στον αρχιτεκτονικό διάλογο για τις ανάγκες του νησιού, συμμετέχοντας ενεργά στα συλλογικά όργανα που επί χρόνια προσπαθούν να αναδείξουν την αξία και την ανάγκη διεξαγωγής αρχιτεκτονικών διαγωνισμών, για την αξιοποίηση και αναβάθμιση του δημόσιου χώρου. Δεν μπορώ όμως να διακρίνω την όποια αγνή πρόθεση τους, μέσα στην καλοστημένη καμπάνια που ξεκίνησαν , σε ένα θέμα που από μόνο του αποτελεί ειδησεογραφικό μαγνήτη. Δεν νομίζω ότι το θέμα της «αναβίωσης» του κολοσσού μπορεί να το διαχειριστεί μια αυτόνομη ομάδα, και σίγουρα όχι με αυτήν την «κατ’ επιβολή » διαδικασία. Ο δημόσιος χώρος δεν ανήκει σε «εκλεκτούς» ή «πεφωτισμένους» ανήκει σε όλους και για αυτό η κάθε χειρονομία ως προς τον δημόσιο χώρο θα πρέπει να βασίζεται στην δημοκρατία ,στην ανιδιοτέλεια και την διεπιστημονική σύμπραξη. Το νησί δεν χρειάζεται ένα άγαλμα –μουσείο Κολοσσού για να προσελκύσει τουρισμό. Χρειάζεται ορισμένοι από τους εκπροσώπους των φορέων που συνυπογράφουν το εγχείρημα και ο καθένας μας ξεχωριστά, να ασκεί το επάγγελμά του με μια άλλη νοοτροπία και μια άλλη οπτική, αφού πρώτα αναγνωρίσει την ευθύνη που του αναλογεί, στο το τέλμα που ζούμε σήμερα. Για παράδειγμα : - Κάποιοι από τους επιχειρηματίες του τουρισμού, να σέβονται τους πελάτες τους μέσω της άριστης παροχής υπηρεσιών, να σέβονται τους εργαζόμενους (που έχουν απλήρωτους για μήνες), να σέβονται την γειτονιά τους και το περιβάλλον (να μην καταπατούν τον αιγιαλό, να αποκτήσουν πηγές αυτόνομης ενέργειας για τις ηλεκτρομηχανολογικές τους ανάγκες.) - Κάποιοι από τους Βιοτέχνες και τους έμπορους, να προτείνουν νέους τρόπους ανάδειξης, διαχείρισης και υποστήριξης των προϊόντων τους από την τοπική κοινωνία και τον κρατικό μηχανισμό.(Δεν έχουμε λόγους να πουλάμε σουβενίρ που παράγονται σε ξένους τόπους) -Κάποιοι από τους εστιάτορες να παρέχουν υπηρεσίες με πρώτες τις ύλες του τόπου, χωρίς να έχουν κράχτες έξω από τα μαγαζιά τους, χωρίς να έχουν φωτεινές πινακίδες με φωτογραφίες στις όψεις των καταστημάτων τους, από κάθε πιάτο του καταλόγου τους, χωρίς να κλείνουν τους δρόμους με υπερ’αριθμα τραπεζοκαθήσματα) -Κάποιοι από τους Ταξιτζήδες να τηρούν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας και να μην προσπερνούν βρίζοντας και φασκελώνοντας κάθε συμπορευόμενο όχημα, να μην παρκάρουν παράνομα και σε θέσεις για ΑΜΕΑ. Οι χιλιάδες θέσεις εργασίας θα έρθουν, εάν η τοπική αυτοδιοίκηση διεκδικήσει τα αυτονόητα από το Αθηνοκεντρικό κράτος, αν τα νοσοκομεία μας αποκτήσουν προσωπικό και εξοπλισμό που θα μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του νησιού για 12 μήνες, αν οι αποκαταστάσεις των μνημείων αποκτήσουν ανταποδοτική επανάχρηση και διαχείριση, αν τα κέντρα προσωρινής φιλοξενίας μεταναστών πάψουν να αποτελούν ταμπού και διαμορφωθούν με αξιοπρεπείς συνθήκες, αν τα ΕΣΠΑ πάψουν να αφορούν σε άχρηστες πινακίδες που δηλώνουν τον χρόνο αναμονής λόγω κυκλοφοριακής συμφόρησης στην «τεράστια» περιμετρική οδό , αν ο καθένας από εμάς ανασυνταχθεί και συμπράξει με τον διπλανό του, πρώτα για τα μικρά και μετά τα «σπουδαία » και τα «μεγάλα» αυτού του τόπου.
