Μια ψευδαίσθηση ελευθερίας - Του Θάνου Ζέλκα

ΜΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ-Ο πλανήτης βράζει. Το νιώθεις πλέον παντού. Ο φόβος διάχυτος στους δρόμους, στις οθόνες, στα κείμενα. Βία, ιεροί πόλεμοι, βομβαρδισμοί, επιθέσεις, νεκροί, παιδιά ορφανεύουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Πύρινοι λόγοι, φανατισμός, μισαλλοδοξία. Η ανθρωπότητα ξαναβυθίζεται στο σκοτάδι χωρίς να δείχνει κανένα ίχνος αντανακλαστικών.

Όλοι αναζητούν έναν εχθρό κι αν δεν τον βρουν προσπαθούν να τον δημιουργήσουν. Η διαφορετικότητα έπαψε να είναι ευλογία για την εξέλιξη του είδους μας. Ξαναγυρίσαμε στις εποχές που όποιος δεν είναι ίδιος, γίνεται εχθρός. Τι τραγική ειρωνεία! Γι’ αυτό το σεβασμό στη διαφορετικότητα που κάποτε χύθηκαν ποτάμια αίματος, τώρα αιμοτοκυλιέται και πάλι ο πλανήτης για να τον πατάξει.

Όπου κι αν γυρίσει κάποιος το βλέμμα του αντικρίζει οργή έτοιμη να οπλίσει το χέρι για να σκορπίσει θάνατο και να εξαφανίσει τον αλλόπιστο. Ακόμα και τα θηρία ωχριούν μπροστά σ’ αυτή τη μανία του ανθρώπου απέναντι στο συνάνθρωπο. Ακόμα κι αυτά φαίνεται πως υπακούν σε κάποιους άγραφους νόμους της φύσης. Ο άνθρωπος όμως αποδεικνύεται πως είναι πιο αιμοβόρο απ’ αυτά.

Κατοικήσαμε σε όλες τις γωνιές του πλανήτη. Φθάσαμε στα ψηλότερα βουνά, βουτήξαμε στα πιο μεγάλα βάθη, πατήσαμε στο φεγγάρι αλλά το κτήνος μέσα μας δεν το εξημερώσαμε. Στην πρώτη ευκαιρία βγαίνει ακόμα πιο διψασμένο να ικανοποιήσει τα πιο πρωτόγονα ένστικτά του. Θαρρείς πως η καταστροφή του δίνει την ύψιστη ηδονή.

Φαίνεται πως κάπου στην πορεία χάσαμε τα ιδανικά μας. Η εξέλιξη αντί να μας βελτιώσει μας έκανε χειρότερους. Μας αποξένωσε, μας έκανε αδιάφορους και απαθείς μπροστά στο γενικό καλό. Σωστό δεν είναι απαραίτητα το ηθικό αλλά το ευρέως αποδεκτό. Αυτό που συγκεντρώνει τα μεγαλύτερα ποσοστά σε όποιου είδους ψηφοφορίες στηθούν, προκειμένου να εξυπηρετήσουν το κέρδος.

Οι πνευματικοί άνθρωποι συρρικνώνονται, κλείνονται σ’ έναν δικό τους μικρόκοσμο μην μπορώντας να κατανοήσουν το σύγχρονο κόσμο. Όσοι τολμούν να εκφράσουν τη διαφορετικότητα ή διώκονται ή γραφικοποιούνται. Το σύστημα, αυτό που φτιάξαμε εμείς οι ίδιοι με την ανοχή και την παθητικότητά μας, δεν την αντέχει τη διαφορετικότητα. Την αντιμετωπίζει όπως τα κολεόπτερα. Θέλει να τα λιώσει, να τ’ αφανίσει προτού ανάψει μια σπίθα που θα γιγαντωθεί και θα το καταστρέψει.

Όλο αυτό συντηρείται με μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που τάχα μας έδωσε η τεχνολογία. Έχουμε πρόσβαση στη γνώση μόνο με μια συσκευή, αλλά κανείς πια δεν εμβαθύνει στην πληροφορία που λαμβάνει. Δεχόμαστε μηνύματα αφιλτράριστα και τα υιοθετούμε γιατί φροντίζουν να “χαϊδέψουν” τη ματαιοδοξία μας. Αυτή όμως η ψευδαίσθηση μας κάνει ακόμα πιο παθητικούς, ακόμα πιο νωχελικούς, ακόμα πιο υπόδουλους στις ορέξεις των νοσηρών μυαλών που θέλουν να έχουν τον έλεγχο του πλανήτη.

Κάποιοι τολμούν ακόμα ν’ αναρωτηθούν που θα μας οδηγήσει όλη αυτή η παράνοια. Δύσκολο να βρουν απάντηση σ’ έναν κόσμο που δείχνει να έχασε το ενδιαφέρον του σε μεγάλες ιδέες και υψηλές έννοιες. Ίσως αυτή η αδιαφορία να πηγάζει απ’ το φόβο της έκφρασης της διαφορετικότητας, από το φόβο να στιγματιστεί κάποιος ως μαύρο πρόβατο και να τον πετάξουν έξω απ’ την ασφάλεια του κοπαδιού.

Κι έτσι το κοπάδι συνεχίζει να βόσκει ανενόχλητο στα λιβάδια των ψευδαισθήσεων, έχοντας τον καλό βοσκό να του παρέχει στέγη, τροφή και ασφάλεια από το λύκο. Ενώ όμως ο λύκος είναι ο εχθρός, αυτός που τελικά τα σέρνει στη σφαγή είναι ο ίδιος ο βοσκός...

--

Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής

TopStoryImage: 

TopStoryGallery: 

Share