Γίνε καλύτερος απο μένα - του Θάνου Ζέλκα

ΓΙΝΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ -“Το σχολείο θα έπρεπε να είναι το ωραιότερο μέρος σε κάθε πόλη και χωριό. Τόσο ωραίο που η τιμωρία για τα απείθαρχα παιδιά θα έπρεπε να είναι ο αποκλεισμός τους τους από το σχολείο την επόμενη μέρα!” - Όσκαρ Ουάιλντ.

Το σχολείο δεν είναι χώρος στάθμευσης παιδιών, δεν είναι χώρος άσκησης οποιασδήποτε μορφής εξουσίας απέναντι σε μια ιδιότυπη μάζα που οι κοινωνικοί κανόνες απαιτούν να κοινωνικοποιηθεί ώστε να αντικαταστήσει τα γρανάζια του υπάρχοντος συστήματος. Το σχολείο δεν είναι μορφή τιμωρίας ή μοντελοποίηση εργασίας που αν κάποιος μαθητής δεν κάνει τις εργασίες που του έχουν ανατεθεί θα υποστεί τις όποιες συνέπειες.

Υπάρχουν ακόμα και σήμερα οι νοσταλγοί εκείνου του βίαιου εκπαιδευτικού μοντέλου με το δάσκαλο δυνάστη με τη βέργα στο χέρι. Ενός μοντέλου εντελώς υποκριτικού, καθώς ο υποτιθέμενος σεβασμός δεν ήταν παρά φόβος. Ή θα υπάκουε κάποιος στους κανόνες ή θα μετρούσε ξυλιές στα χέρια και γελοιοποίηση στα χέρια των υπολοίπων ώστε να γίνει παράδειγμα προς αποφυγή. Αναρωτήθηκε κάποιος μέσα απ’ αυτό το σύστημα πόσο μεγάλο κακό έχει υποστεί η κοινωνία από τους “περιθωριακούς” των σχολικών τάξεων; Πόσες ψυχές χρειαζόντουσαν ειδική μεταχείριση και αντ’ αυτού καταχεριάστηκαν και μετατράπηκαν αργότερα σε τέρατα;

Το σχολείο είναι πρωτίστως δημιουργία, είναι ενόραση, είναι προτροπή στα ανήσυχα παιδικά πνεύματα να ανακαλύψουν τον κόσμο στην πιο αγνή του μορφή. Να τους δοθεί η καθοδήγηση ώστε να ψάξουν μόνα τους τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τα βασανίζουν. Να μην βλέπουν τα μαθήματα σαν έναν τεράστιο όγκο εργασιών που θα τους στερήσει τις χαρές τους.

Κάποιες χώρες τόλμησαν να κάνουν αυτές τις ριζικές τομές στο εκπαιδευτικό τους σύστημα και όλοι υπόλοιποι πλέον αναρωτιούνται πως κατάφεραν να πετύχουν μέσα από ένα τόσο “αναρχικό” μοντέλο. Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή. Τα παιδιά μέσα απ’ αυτό το σύστημα όχι απλά δεν αποστρέφονται το σχολείο αλλά απολαμβάνουν κάθε στιγμή που βρίσκονται σ’ αυτό με αποτέλεσμα πολλές φορές να μένουν και εκεί!

Στα δικά μας σχολεία γίνεται ότι και στα δελτία ειδήσεων. Κάποιος προσπαθεί να “μπουκώσει” τη γνώση στα μυαλά των παιδιών. Η δημιουργικότητα, το πείραμα, η αναζήτηση είναι σε εμβρυικά στάδια και φυσικά αντί να αναζητούμε τη γνώση βάζουμε τα παιδιά μας σε ένα συνεχόμενο κυνήγι βαθμών, καλλιεργώντας τον ανταγωνισμό από τις πολύ μικρές ηλικίες και στερώντας τους τη χαρά της συνεργασίας. Φυσικά όλοι αναρωτιόμαστε γιατί η κοινωνία μας έχει γίνει τόσο απρόσιτη και εγωπαθής!

Η σχολική ηλικία καθορίζει στο μεγαλύτερο ποσοστό την προσωπικότητα ενός ανθρώπου. Τα όποια ερεθίσματα και δεξιότητες αναπτύσσονται σ’ αυτές τις ηλικίες. Διανύουμε τον εικοστό πρώτο αιώνα και ακόμα χειριζόμαστε τους όρους “καλός” και “κακός” μαθητής. Μα αν στα παιδιά έχουμε ήδη κολλήσει ταμπελάκια απ’ αυτή την ηλικία, πώς θα κατορθώσουν αργότερα να τα αποτάξουν από πάνω τους όταν στο μυαλό τους είναι αποτυπωμένος ένας εντελώς άστοχος χαρακτηρισμός;

Νομίζουμε ότι φταίει το εξεταστικό σύστημα για όλα τα δεινά της εκπαίδευσης και συνεχώς το αλλάζουμε για να κάνουμε τη χώρα ανταγωνιστική. Ας μου επιτραπεί ο όρος, αλλά όλα αυτά είναι ένα άλλοθι στην αποτυχία μας. Η χώρα πάσχει από έλλειψη φαντασίας και δημιουργικότητας και αυτή η νόσος μεταδίδεται και στα παιδιά μας.

Η γνώση είναι μια αλληλεπιδραστική διαδικασία. Σ’ ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα ο δάσκαλος δεν είναι ο πάροχος της γνώσης, αλλά αυτός που κατευθύνει τα παιδιά στους δρόμους της γνώσης και παράλληλα εξελίσσεται μαζί τους. Σ’ αυτό το σύστημα ο δάσκαλος είναι αληθινά επιτυχημένος όταν οι μαθητές του γίνουν καλύτεροι απ’ αυτόν. Κάτι που ακόμα σ’ αυτή τη χώρα δεν είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε.

--

Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής

Φωτογραφικό υλικό

Προτάσεις Verena

ΕΧΘΡΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ -Η έννοια της κατάληψης, τόσο με μαθητικούς όρους όσο και με την ευρύτερη...
Τα δύο πρόσωπα του ‘ΙΑΝΟΥ’: Η στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για τους μειωμένου συντελεστές...
ΑΠΟΡΩ ΚΑΙ ΕΚΠΛΗΣΣΟΜΑΙ -Εκπλήσσομαι και απορώ. Στο μέτρο του δυνατού παρακολουθώ τα τεκταινόμενα...
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ -Τελικά ο Άι-Βασίλης υπάρχει; Μήπως καθώς μεγαλώνουμε αρχίζουμε να αμφισβητούμε τον...